т_атральны

п’ед_стал

гл_бокі

р_чны

р_спубліка

ц_плынь

вец_рок

л_снічоўка

н_яркі

м_дзведзяня

л_генда

с_зон

трэц_га

с_мнаццаты

м_даль

інтэл_гент

ран_шні

сённ_шні

кв_тнець

св_танне

ма_р

_д

пі_нер

ра_н

ды_гназ

пя_чынкі

ве_ці на машыне

ка_ба

перапі_чык

блі_кі чалавек

ц_мяны

дз_веры

дз_муць

пес_ня

хтос_ці

пал_ю

салаў_і

пад_езд

вераб_і

міл_ён

(Р,р)адзіма

(Б,б)еларусь

(Б,б)еларусы

(М,м)урка

(П,п)алачане

будо_ля

па_за

рады_с

прагучала “_ра"

майстры-_мельцы

фа_на

стра_с

кло_н

аквары_м

Алена _ладзіміраўна

аллея

стагодзе

Ала

акуратны

радасццю

у брыгаде

Дзмітрый

падвезці

тіхі

дзядька

жыц-цё

адаб-раць

міль-ён

а-салода

пае-дзе

І раса і прахалода былі як падагрэтыя.

На зямлю асядала духата, і запаўняла сабой пустату.

Усё жывое хавалася ў цень, замірала.

Адны жаваранкі ўзляталі ўгору ды званілі ў небе.

Ды яшчэ весела, і гучна, і залівіста ціўкалі на бярозах верабейкі.

Берасцянкі, малінаўкі, сінічкі ўсе гэтыя птушачкі зімуюць у нашых лясах.

А вось гэтыя птушкі буслы, журавы, гусі – адлятаюць у вырай.

Лес насяляюць шматлікія драпежнікі мядзведзі, ваўкі, рысі і лісы.

Іх баяцца зайцы, мышкі, вавёркі.

Але і птушкі, і жывёлы хочуць жыць і не быць забітымі.

Ты, Кастусь чытаць любіш?

Дзікія лебедзі ляцелі адзін за адным.

Мілыя жавароначкі, прыляціце, цёпла лецейка прынясіце!

Мішка еш, не лянуйся.

Не стой ты, хлопец, пры аконцы.

Горача свяціла сонца і дрыжала сіняватая смуга.

Буяла на лугах зялёная трава ў палісадніках цвілі астры і вяргіні.

Адшумела зялёным лісцем бяроза, але і зараз яна думае пра новыя бярозкі.

Збягяюць незабудкі да вады, сядае важна бусел на таполю ад ластавак абвіслі правады.

Ад сонца здавалася шырокім неба і нават камень.

“Уставай, мама, самавар стаў, бо бацька едзе”, – кажа Міколка.

Спытаў Грышка Базыля “Чаму камарыкі так таўкуцца тут?”

У народзе кажуць: “Не зведаўшы броду, не лезь у воду”.

“Дзе розумам не дойдзеш, дык у кніжцы знойдзеш” – любіў паўтараць дзядуля.

“Не гойсай па лесе!” – крычаў Коля.