ใช่

ไม่ใช่ เพราะผู้เรียบเรียงกถามุขคือพระยาอุปกิตศิลปสาร

ไม่ใช่เพราะผู้เรียบเรียงคือนาคะประทีป

ไม่มีข้อถูก

ออสเตรเลีย

อเมริกา

ไทย

อังกฤษ

อาจจะเป็นเจดีย์มีพระศพ แห่งจอมภพจักรพรรดิกษัตริย์ใหญ่

ประเสริฐด้วยสัตตรัตน์จรัสชัย ณ สมัยก่อนกาลบุราณเอย

ไม่เช่นนั้นกวีเช่นศรีปราชญ์ นอนอนาถเล่ห์ใบ้ไร้ภาษา

หรือผู้กู้บ้านเมืองเรืองปัญญา อาจจะมานอนจมถมดิยเอย

ลงท้ายด้วยคำว่า "เอย" เหมือนกลอนสุภาพ

สัมผัสในและสัมผัสนอกเหมือนกลอนสุภาพ

วรรคสดับขึ้นต้นเหมือนกลอนสุภาพ

จำนวนบท 2 บทเท่ากลอนสุภาพ

บริเวณวัดและป่าช้า

บริเวณสวนสาธารณะ

บริเวณอุทยานตามสถานที่พักผ่อน

บริเวณหลังอาคารร้างและบ้านร้าง

เกิดเพราะการเก็บเกี่ยวด้วยเคียวใคร

หรือใต้ท้องห้องสมุทรสุดสายตา

ใครเล่าไถคราดพื้นฟื้นแผ่นดิน

ใครจะยอมละทิ้งซึ่งสิ่งสุข

เราไม่ควรหาสิ่งเหลวไหลมาใส่ตัวเอง

เราควรวิเวกไปหาป่าเขาลำเนาไพรจะดีที่สุด

เราควรอยู่ให้ห่างจากพวกมักใหญ่ใฝ่สูงไว้จะดีกว่า

เราควรจะมักน้อยหรือพอใจในสิ่งที่มีเหมือนชาวนาดีกว่า

ความเป็นไป, มากเกินไป

ความเป็นจริง, น้อยเกินไป

ความมีชีวิต, น้อยเกินไป

ความคิดถึง, มากเกินไป

ชีวิตที่มีความเรียบง่ายของชาวนา ไม่มีความสุขเพราะเหน็ดเหนื่อยจากการทำงาน

ชีวิตที่มีความเรียบง่ายของชาวที่ต้องเหนื่อยอยากจากภัยธรรมชาติ

ชีวิตที่มีความเรียบง่ายของชาวนา มีความพอใจ มีความสุขจากการเก็บเกี่ยวข้าวในนา

ชีวิตที่มีความเรียบง่ายของชาวนาที่ทำนาทั้งปี ต้องทนต่อการดูหมิ่นว่ายากจน

คอกควายวัวรัวเกราะเปาะเปาะเพียง

สันโดษดับฟุ้งซ่านทะยานใจ

เรไรหริ่งร้องขรมระงมเสียง

มีก็แต่จังหรีดกระกรีดกริ่ง

ใครจะยอมละทิ้งซึ่งสิ่งสุข เคยเป็นทุกข์ห่วงใยเสียได้ง่าย

วังเอ๋ยวังเวง หง่างเหง่งย่ำค่ำระฆังขาน

ห่วงเอ๋ยห่วงอะไร ไม่ยิ่งใหญ่เท่าห่วงดวงชีวิต

แม้คนลืมสิ่งใดได้สนิท ก็ยังคิดขึ้นได้เมื่อใกล้ตาย

มนุษย์ย่อมรักลูกของตน

มนุษย์ย่อมรักชีวิตของตน

มนุษย์ย่อมรักพ่อแม่ของตน

มนุษย์ย่อมรักชื่อเสียงของตน

เราจะได้เกียรติยศเมื่อใกล้ตาย

หลุมฝังศพเป็นเกียรติยศของคนเรา

ความตายเป็นสิ่งจริงแท้แน่นอน

เกียรติยศจะยังคงอยู่แม้ตายไปแล้ว

ต้องการแสดงคุณค่าของชีวิต

ต้องการแสดงความเป็นไปของชีวิต

ต้องการแสดงความสำคัญของชีวิต

ต้องการแสดงสัจธรรมของชีวิต

เสียงเรไร

ความเงียบ

นกแสก

ศพ

ป่าช้าในชนบท

ชนบทในประเทศไทย

วัดโบราณ

ธรรมชาติในป่่า

วังเอ๋ยวังเวง

หง่างเหง่ง!ย่ำค่ำระฆังขาน

อากาศเย็นเยือกหนาวคราววิกาล

สงัดปานป่าใหญ่ไร้สำเนียง

ทิ้งเพื่อนยากแม่เหย้าหาข้าวปลา

ทุกเวลาเช้าเย็นเป็นนิรันดร์

เขาเป็นสุขเรียบเรียบเงียบสงัด

มีปวัตน์เป็นไปไม่วิตถาร

ความเอ๋ยความรู้ เป็นเครื่องชูชี้ทางสว่างไสว

หมดโอกาสที่จะชี้ต่อนี้ไป ละห่วงใยอยากรู้ลงสู่ดิน

ดวงเอ๋ยดวงมณี มักจะลี้ลับอยู่ในภูผา

หรือใต้ท้องห้องสมุทรสุดสายตา ก็เสื่อมซาสิ้นชมนิยมชน

หมดเอ๋ยหมดห่วง หมดดวงวิญญาณลาญสลาย

ถึงลมเช้าชวยชื่นรื่นสบาย เตือนนกแอ่นลมผายแผดสำเนียง

ศพเอ๋ยศพไพร่ ไม่มีใครขึ้นชื่อระบือขาน

ไม่เกรงใครนินทาว่าประจาน ไม่มีการจารึกบันทึกคุณ

ทุกสรรพสิ่งในโลกล่วนไม่เที่ยง

ความสงบคือสุขที่แท้จริง

อย่ายึดติดกับวัตถุ

อย่าเอาเยี่ยงอย่างชาวนา