Можна было падумаць, што зямля варушыцца пасля доўгага зімовага сну.

Сонца садзілася з шматпавярховыя будынкі горада, асвятляла іх.

Марозны ветрык пашчыпваў шчокі і нос, лёгкія паслухмяныя лыжы весела шалясцелі па снезе.

Цёплае красавіцкае паветра ўварвалася ў пакой, напоўніла яго веснавой свежасцю, закружыла галаву.

На станцыі пачуўся званок дзяжурнага, пасажыры на пероне замітусіліся, пачалі разбягацца па вагонах.

Бусел-тата і бусліха-мама не маюць ніводнай хвілінкі для адпачынку: трэба даглядаць дзяцей.

Прыязджайце да нас - сустрэнем як родных.

Мільгаюць матылькі, гудзе касматы чмель.

Пасля адлігі закруціў мароз, ударыла ў сцены завіруха.

Не прайшло і гадзіны - у сваё гняздо вярнуліся буслы.

Вечар сыходзіць на вялізны горад _ моцны вецер, ідучы з узмор’я, запаўняе вуліцы і плошчы, кружыць у глухіх дварах, над адталымі гурбамі.

Вось ужо гром грукоча над самай галавой _ маланка зіхаціць безупынна _ вецер хістае дрэвы.

Вось і збылася мая запаветная мара _ мне далі кватэру!

Якраз прыпала свята вызвалення _ усюды сцягі, зелень, кветкі, музыка, людзі з ордэнамі, медалямі на грудзях.

Шкло ў акне на верандзе пазвоньвала _ блізка ў буфеце ў такт грымотам адзываліся перазвонам крыштальныя келіхі.

Тут ужо кіпела жыццё _ звінелі на палянках пчолы, у кустах і на дрэвах спявалі птушкі.

Жнівеньскае неба блішчэла, як свежарэзанае волава _ дзьмуў тугі цёплы вецер.

Перавярнуўся воз _ раскідалася дабро.

Прачытаў Алесь пісьмо, задумаўся _ сапраўды, рэдка ўсміхаецца мама.

Палахлівае здзіўленне расло і расло _ такога мноства людзей я яшчэ ніколі не бачыў.

Зірнуў Мірон і яшчэ болей здзівіўся _ там, высока над зямлёй, скакала жаба.

Спеюць парэчкі _ адцвітаюць белыя півоні.

Праца кіпіць _ аж зямля дрыжыць

Гола ў полі _ жыта звезена даўно.

Пастух будзе гнаць статак на падвячорак _ выгані карову за вароты.