"Oto czterdzieści lat dobiegało, jak nie widział kraju, i Bóg wie ile, jak nie słyszał mowy rodzinnej, a tu tymczasem ta mowa przyszła sama do niego – przepłynęła ocean i znalazła go samotnika, na drugiej półkuli, taka kochana, taka droga, taka śliczna! "

"Dochowaj, strzelcze, to moja rada:

Bo kto przysięgę naruszy,

Ach, biada jemu, za życia biada!

I biada jego złej duszy!"

"Bo słuchajcie i zważcie u siebie,

Że według Bożego rozkazu:

Kto nie doznał goryczy ni razu,

Ten nie dozna słodyczy w niebie."

"Litwo! Ojczyzno moja! ty jesteś jak zdrowie.

Ile cię trzeba cenić, ten tylko się dowie,

Kto cię stracił. Dziś piękność twą w całej ozdobie

Widzę i opisuję, bo tęsknię po tobie."

"O, królowo wszechpiękności!

Ornamencie człowieczeństwa!

Powiedz: „W ogień skocz Papkinie” –

A twój Papkin w ogniu zginie."

"Ciemno wszędzie, głucho wszędzie,

Co to będzie, co to będzie?"

"Dla całego świata możesz być nikim, dla kogoś możesz być całym światem."

"Tak oto bezgraniczna wiara młodości: wiara w siebie samych, wiara w naród, wiara w słuszność polskiej sprawy i w najwyższą sprawiedliwość – kazała tym młodym ludziom traktować całą otaczającą ich rzeczywistość jako coś bardzo nierealnego i przejściowego”

"Zbrodnia to niesłychana,

Pani zabija pana"

"Dziwne były jej gesta i misterne wdzięki,

A nim przyszło do ślubu i dania mi ręki,

Szliśmy drogą romansów, a czym się uśmiéchał,

Czym się skarżył, czy milczał, czy mówił, czy wzdychał,

Widziałem, żem niedobrze udawał aktora,

Modna Filis gardziła sercem domatora."

"Nie dopuściłaś nigdy matce się

frasować

Ani ojcu myśleniem zbytnim głowy psować"

"Przyszło do intercyzy. Punkt pierwszy: że w mieście

Jejmość przy doskonałej francuskiej niewieście,

Co lepiej (bo Francuzka) potrafi ratować,

Będzie mieszkać, ilekroć trafi się chorować."

"Walka trwa. Trzeba przerwać tę opowieść. Opowieść o wspaniałych ideałach BRATERSTWA i SŁUŻBY, o ludziach, którzy potrafią pięknie umierać i PIĘKNIE ŻYĆ”.

"Na zawsze ponosisz odpowiedzialność za to, co oswoiłeś."

"Jako oliwka mała pod wysokim sadem

Idzie z ziemie ku górze

macierzyńskim śladem"

"Wiesz... gdy się jest bardzo smutnym, lubi się zachody słońca"

"Bo kto nie był ni razu człowiekiem,

Temu człowiek nie pomoże"

"- A gdzie przysięga? gdzie moja rada?

Wszak kto przysięgę naruszy,

Ach, biada jemu, za życia biada!

"On po prostu tym wielkim płaczem przepraszał tę ukochaną, oddaloną za to, że się już tak zestarzał, tak zżył z samotną skałą i tak zapamiętał, iż się w nim i tęsknota poczęła zacierać."

"Hej! Gerwazy! daj gwintówkę,

Niechaj strącę tę makówkę!"