Η ελεύθερη μεταφορά στοιχείων από τις προηγούμενες αρχιτεκτονικές εκφράσεις και η χρησιμοποίησή τους με στόχο το νεωτερισμό οδηγούν στα μέσα του 19^ου αιώνα στο αρχιτεκτονικό στιλ που ονομάζεται εκλεκτικισμός.

H ζωγραφική του Ρομαντισμού καταπιέζει

την εκφραστική ελευθερία.

H ιστορία, οι μύθοι και οι λαϊκοί θρύλοι, οι διάφορες στιγμές της ημέρας όπως η ανατολή ή το ηλιοβασίλεμα, ο καθημερινός μόχθος των ανθρώπων, όλα αυτά αποτελούν μερικά από τα θέματα των ρομαντικών ζωγράφων.

Στα νέα χαρακτηριστικά στη γλυπτική του Ρομαντισμού δεν αποδίδονται ποτέ τα φυσικά στοιχεία, οι εσωτερικές εκφράσεις και οι καταστάσεις της ψυχής.

Στην ελληνική ζωγραφική μπορεί να χαρακτηριστεί κάποια συγκεκριμένη περίοδος ως καθαρά ρομαντική.

Μετά το 1860 η δημιουργία έργων με ιστορικά θέματα ατόνησε, οι προσωπογραφίες εξακολουθούσαν να κυριαρχούν και πλήθυνε η δημιουργία θαλασσογραφιών, τοπογραφιών και ηθογραφιών.

Ο Φρήντριχ άλλαξε την αντίληψη για το

τοπίο που υπήρχε κατά

το 18ο αιώνα,

παρασύροντας το βλέμμα του θεατή προς το άπειρο.

Ένα από τα πιο γνωστά έργα ενός από του πιο σημαντικούς Γάλλους γλύπτες του Ρομαντισμού, του Φρανσουά Ρυντ, είναι τα ανάγλυφα διακοσμητικά στοιχεία της αψίδας του Θριάμβου στο Παρίσι και ιδιαίτερα η Εκκίνηση των Εθελοντών το 1792, που είναι γνωστό ως “Η Μασσαλιώτιδα”.

Κορυφαίοι ζωγράφοι της Σχολής του Λονδίνου δημιουργούν σε αυτή την περίοδο, με κυριότερους τον Νικηφόρο Λύτρα και τον Νικόλαο Γύζη, καθηγητές στο Σχολείο των Τεχνών του Πολυτεχνείου στην Αθήνα ο πρώτος, στην Ακαδημία Καλών Τεχνών στο Μόναχο ο δεύτερος, δίδαξαν τους Έλληνες ζωγράφους και στήριξαν την ελληνική ζωγραφική στην προσπάθειά της να ευθυγραμμιστεί με την ευρωπαϊκή τέχνη.