H τέχνη γίνεται μέσο έκφρασης των

ατομικών ανησυχιών του καλλιτέχνη, της φαντασίας του, των παρορμήσεών του,

των ονείρων του. To pittoresque, δηλαδή το γραφικό, το αναπάντεχο, το

εξωτικό, αλλά και το sublime, που δηλώνει το ύψιστο, το άπειρο και το έντονο και

φοβερό μαζί, αποτελούν τις πιο χαρακτηριστικές εκφάνσεις του Νεοκλασικισμού.

Η ελεύθερη μεταφορά στοιχείων από τις προηγούμενες αρχιτεκτονικές εκφράσεις και η χρησιμοποίησή τους με στόχο το νεωτερισμό οδηγούν στα μέσα του 19^ου αιώνα στο αρχιτεκτονικό στιλ που ονομάζεται εκλεκτικισμός.

H ζωγραφική του Ρομαντισμού καταπιέζει

την εκφραστική ελευθερία.

Στο Ρομαντικό στυλ οι σκιερές επιφάνειες αυξάνονται, η κίνηση, το χρώμα γίνονται όλο και πιο έντονα.

H ιστορία, οι μύθοι και οι λαϊκοί θρύλοι, οι διάφορες στιγμές της ημέρας όπως η ανατολή ή το ηλιοβασίλεμα, ο καθημερινός μόχθος των ανθρώπων, όλα αυτά αποτελούν μερικά από τα θέματα των ρομαντικών ζωγράφων.

Οι γλύπτες του Ρομαντισμού παρουσιάζουν τους ανθρώπους με τα ρούχα της εποχής τους και αντιτίθενται στον ιδεαλισμό του γυμνού του Νεοκλασικισμού.

Μετά το 1860 η δημιουργία έργων με ιστορικά θέματα ατόνησε, οι προσωπογραφίες εξακολουθούσαν να κυριαρχούν και πλήθυνε η δημιουργία θαλασσογραφιών, τοπογραφιών και ηθογραφιών.

Ο Φρήντριχ άλλαξε την αντίληψη για το

τοπίο που υπήρχε κατά

το 18ο αιώνα,

παρασύροντας το βλέμμα του θεατή προς το άπειρο.

Ένα από τα πιο γνωστά έργα ενός από του πιο σημαντικούς Γάλλους γλύπτες του Ρομαντισμού, του Φρανσουά Ρυντ, είναι τα ανάγλυφα διακοσμητικά στοιχεία της αψίδας του Θριάμβου στο Παρίσι και ιδιαίτερα η Εκκίνηση των Εθελοντών το 1792, που είναι γνωστό ως “Η Μασσαλιώτιδα”.