Özü tatlı, Sözü tatlı, Candan daha değerli (

Ben giderim, O gider, Güneşte beni izler

Gece içindeyiz Gündüz dışında, Pencereli, kapılı şirin bir yuva

Eve bitişik odada, Yemek pişer orada

Bir ağacı oymuşlar, İçine dünyayı koymuşlar

Çın çın eder, Haber sorar

Kuyruğu var canlı değil, Konuşur ama insan değil, Camı var ama pencere değil

Daldan dala, Kırmızı pala.

Bir çuval cevizim var, Sayarım tükenmez.

O her gün yeniden doğar Dünyaya haber yayar

Çın-çınlı hamam, Kubbesi tamam, Bir gelin aldım, Babası imam.

Ocak başında kuyu, Kuyunun içinde suyu; Suyun içinde yılan, Yılanın ağzında mercan.

On ay yatar İki ay kalkar; Feneri yakar, Etrafa bakar.

Sıra sıra odalar, Birbirini kovalar.

Fini fini fincan, İçi dolu mercan.

Elde yapılır, kulağa asılır.

Minicik doğar, anne sütü ile doyar.

Bize ışık verir, biraz sonra erir.

Çıt çıt çalışır, kurulunca bağrışır.

Kuyruğu var at değil, kanadı var kuş değil.

Bağlarım yürür, çözerim durur.

Salkımda tane tane, tadı da pek şahane.

Yolun altından gider, yayalar pek rahat eder.

Bir kapaklı, çok yapraklı, içinde bilgi saklı.

Toprağın altında yaşar, bahçede delik açar.

Ne canı var ne kanı, beş tanedir parmağı.

Dört ayağı var yürümez.

Ben giderim o gider, güneşte beni izler.

Bahçede kırda dolaşır, evini sırtında taşır.

Gökte gördüm bir köprü, rengi var yedi türlü.