Աստղերի հետ վեճի մտած՝

Բարձունքները ելա փառքի...

Պապը գալիս, սուփրի գլխին

Նստում էր շուքով,

Եվ լցվում էր տունը դաշտի

Բույր ու շշուկով…

Երազիս մեջ ինձ տեսա քո աչքերով....

Իմ ոտքերի տակ հովիտն է ծաղկած,

Եվ գլխիս վերև ամպեր են ոսկի...

Քամին սարերից

Առաջին ձյունի

Փոշին է բերում....

-Ցո՞ւրտ է,- հարցնում է:

Անցել է ուղիղ

Քառասուն տարի…

Հիշեցրի երեկ,

Հայրս լաց եղավ:

Նեղվում եմ, խփում են կրծքիս,

Ես գոհ եմ, իրենք են դժգոհ....

Վերջալույսի արևը շեղ գտել էր քեզ

Ու շուլալվել քո հագուստի կոճակներին:

Եվ շատ ավելի վատթար է ցավը,

Քան անարգանքն ու անպատվությունը....

Եվ դու բնավ իմ այս խոսքից մի’ վշտանա,

Այլ մտածիր,

Թե ջրհորի մութ խորության չափման համար

Իր սեփական մանկանն ո՞վ է ջրհոր նետում:

Քանի Մարզպետունի իշխանը՝ Աշոտ թագավորի հավատարիմը, գտնվում էր Գառնո մեջ, բերդակալական պաշտոնը վարում էր նա անձամբ....

Ապա մոտեցավ յուր մորը՝ Մարզպետունի իշխանուհուն....

Նաժիշտներից մինը ներս բերավ իսկույն ոսկեզօծ հնգճյուղյան ճրագարանը....

Նաժիշտները դուրս գնացին՝ թագուհու հրամանը կատարելու։

Այս ասելով թագավորը հեռացավ իշխանից՝ հեգնական ժպիտը շրթունքներին։

Հուսահատությունն ընկճել էր նրա կանացի հոգին։

Հետևապես նա պարապ չէր մնում երբեք։

Հասնելով Ցամաքաբերդ՝ ուխտի զինվորները ձիաները հեծան և Արարատյան դաշտի ճանապարհը բռնեցին։