Ոչ մի աստղ ցույց չտվեց նրան գիշերային ժամը:

Հեզ և արծաթափայլ Արածանին գարնանային հեղեղներից կատաղել էր և պղտոր հորձանքներով ծածկել էր յուր ափերը:

Գետեզերքից բավական հեռանալով՝ այժմ մոտեցավ նա Քարքե լեռան բարձրավանդակներին:

Կայծակը շանթեց մոտակա ծառերի կատարներին և մերձակայքը լուսավորվեցավ բաց վարդագույն փայլով:

Ծառերի հետ փուլ են գալիս և քարերի ահագին բեկորներ:

Հետո թողեց մեծ ճանապարհը, բռնեց մի շավիղ, որ տանում էր դեպի Աշտիշատի վանքը:

Շրջապարիսպներից դուրս, մի առանձին շինվածքի նեղ լուսամուտից լույս էր երևում:

Հեռանալով վանքից՝ ուղևորը բռնեց այն ճանապարհը, որ տանում էր դեպի Ողական ամրոցը:

Ողական ամրոցը շրջապատող ծառազարդ բլուրները մխում էին ձյունի պես ճերմակ գոլորշիներով:

Երիտասարդը Վահան Մամիկոնյանի որդի Սամվելն էր:

Երիտասարդը ցած թողեց տախտակյա փոքրիկ դռնակը և անցքը ծածկեց գորգով:

Նա ցած իջավ գահավորակի վրայից և հրամայեց պատանուն, որ լվացվելու ջուր տա:

Այսպես, լի մաղձային դառնությամբ թափվում էին խոսքերը վշտացած երիտասարդի շրթունքներից, և նրա սիրտը բորբոքվում էր վրեժխնդրության բոցով:

Որմիզդուխտը յուր ներկայությունը

հիշեցնել տալու համար, հարցրեց....