Վարդանը Աշտիշատում ստացել է արքայի ուղարկած հրովարտակի պատճենը:

Որոշում են միանալ հոգևորականությանը և միասին տալ պատասխան Հազկերտին:

Մարդիկ կնայեն սրանց ատրուշաններին, աստիճանաբար կընտելանան ու կգայթակղվեն:

Խոսրովն առանձին զրուցում է Վշնասպի հետ, հայտնում, որ արքան զայրացած է պատասխանի ուշացման համար:

Հազկերտի կոչի հրամանը մրրիկի պես մտնում է Հայաստան:

Հայ նախարարների անտեսումը տևում է մի քանի օր:

Շուտով գույժը հասցնում են երկիր:

Նա հիշում է, որ վարժապետը կարմիր տառեր էր ասեղնագործում սպիտակ պաստառի վրա։

Հետո նկարիչ Թադեն բնության ճոխ գույներով զարդարում է

վանահոր աշխատությունը:

Ղունկիանոսը գիրքը թաղում է մի լեռնային խարխուլ վանքի

դռան առաջ:

-Հացով կլցնեմ այս ահագին շտեմարանը, թանկագին հայր:

Ծնողները մահացել են խոլերայից, և այժմ նրան պահում է հորեղբայրը՝ բարեսիրտ Ավետը:

Որոշ ժամանակ անց Սմբատը հեռանում է Մոսկվա՝ ուսումը այնտեղ շարունակելու:

Այն հովանավորված է մշտականաչ ծառերով և ծաղիկներով: