Лабановіч адчуваў вялікае маральнае задавальненне вучні займаліся дружна, старанна і рабілі значныя поспехі.

Бацька шкадаваў, што няма маці дома ў такі цяжкі час, але ён спадзяваўся,што яна хутка прыйдзе.

А хлопец гаварыў, і голас яго зрываўся на дзіцячы ўскрык, у якім чулася нечалавечая крыўда, крывавы боль растаптаных мар, спадзяванняў.

Вечар быў млосны, дзённая спёка ўжо сышла, але ў паветры яшчэ патыхала духменем.

просты сказ

складаназлучаны сказ

складаназалежны сказ

бяззлучнікавы сказ

Стаяла чэрвеньская ноч, і , калі ў буйной квецені красуе зямля, поўніцца сокамі лісцвяны змрок лесу, то у цішы ночы чуваць, як шамаціць вожык пад кустом, збіраючыся ў начныя паходы.

Ночы золкія, пранізлівыя, халодныя, і, калі часам не бывае дажджу,выбліскваюць зоры.

Мартын не ўправіўся адказаць: з боку лесу пачулася глухое тухканне ног па мяккай зямлі.

Адчыніш ціха фортачку- павее халадок.

Цяпер нам трэба паставіць справу так, каб гультаю ў калгасе было як ваўку на марозе.

У хмары месяц зайшоў, і бляск зорны патух.

Трэба было адпачыць, але Іван адчуваў, што калі ўпадзе ў снег, то, напэўна, болей ужо не ўстане.

У кроплі расы зіхаціць сонца, у магічным крышталі слова- ключ, якім можна адамкнуць скарбніцу мовы народа.

Мы добра бачым тую небяспеку, якая пагражае людзям, і трэба зрабіць усё для таго, каб адвесці бяду.

Шлях, які ляжыць паміж Масквой і Мінскам, масквічы называюць Мінскай шашой, а мінчане — Маскоўскай.

Святлела неба, і недзе там, куды бег паравоз, разгараўся ўжо новы дзень.

Запярэсцілі рознакаляровыя краскі, на пожнях расце збажына, а поруч з ёй вылазіць лапушысты асот, які імкне да сонца.

Я ўпершыню так далёка ад родных мясцін, і ты мне прабачыш,калі я раптам заплачу.

Ночка цёмная глядзела ды цямнейшай стала, адна зорка мігацела- і тая прапала.

Бацька шкадаваў, што няма маці дома ў такі цяжкі час, але ён спадзяваўся, што яна хутка прыйдзе.

Збіраючы букет з летніх кветак, трэба быць вельмі асцярожым: калі сарваць кветку казяльца, можна апячыся!

Будзь толькі добры з лесам, шчырым, і ён пакажа табе ўсе свае таямніцы, шчыра падзеліцца багаццем, што хавае ад благога вока.

Усе заціхлі, было чуваць, як за акном залапатаў па лісці дождж.

Некуды спяшаецца цягавітая мурашка, уверх па сцябліцы паўзе спакойная божая кароўка, нястомна таўкуць мак дурнаватыя мошкі, якія зусім не думаюць пра тое, што вечарам, з першым павевам холаду, яны ўсе загінуць.

Па кутах кладуцца цені, за акном робіцца ўраз цёмна, і маленькія фігуркі знікаюць.

Пасажыраў у вагоне было нямнога і Лабановіч пераходзіў ад аднаго акна да другога, каб разгледзець гэтую мясцовасць і хоць прыблізна адгадаць, дзе яго новая школа.

Я зразумеў: малады афіцэр моцна перажывае з-за нечага, што адбылося на вайсковай службе.

Міналі дні, а душэўны неспакой не знікаў, нягледзячы на тое што Янка паправіўся, добра сябе адчуваў і рос здаровенькім.

Андрэйка ніколі не дазваляў, каб ім камадавалі дзяўчынкі: і ён нават крыху раззлаваўся.

Час ад часу на гарачых папялішчах разрываліся снарады, якімі абстэльвала горад марская эскадра, і тады велізарныя фантаны іскраў шугалі ў чорнае неба, рассыпаліся вогненнымі феерверкамі і падпальвалі ўсё, што яшчэ не гарэла…

3, 4, 5

1, 2, 5

1, 2, 3, 4

1, 2, 3, 5

2, 3, 5