Ο Σωκράτης στην αμφισβήτηση έμοιαζε πράγματι με τους σοφιστές.

Η αμφισβήτηση των σοφιστών κατέληγε στην άρνηση.

Απέναντι στην αμφισβήτηση των σοφιστών, ο Σωκράτης αντιπαραθέτει μια θετική αμφισβήτηση.

Ο Σωκράτης αναζητά την πρώτη αλήθεια, την αναλλοίωτη, που επηρεάζεται από τις συνθήκες και εξαρτάται από τον άνθρωπο.

Τα όπλα του Σωκράτη ήταν η διαλεκτική και η μαιευτική.

Διαλεκτική σημαίνει διάλογος.

Η σωκρατική διαλεκτική είναι η σταδιακή, βήμα-βήμα, αναίρεση των θέσεων του συνομιλητή.

Στους πλατωνικούς διαλόγους, ο Σωκράτης εκθέτει κατ’ αρχήν μία άποψη για το θέμα που πρόκειται να συζητηθεί.

Με ερωτήσεις που δεν φαντάζουν απλοϊκές, ο Σωκράτης εξαναγκάζει τον συνομιλητή του να φτάσει στην ακραία συνέπεια των θέσεων που υποστήριξε.

Ο Σωκράτης, στους πλατωνικούς διαλόγους, στρέφει όλη την διανοητική προσπάθεια της συζήτησης στο να εξαχθεί η σωκρατική άποψη από τον αντίπαλο, διαδικασία που ο ίδιος ο Σωκράτης ονόμαζε μαιευτική.

Για τον Σωκράτη (όπως και για τον Αριστοτέλη) ο άνθρωπος γνωρίζει την αλήθεια, την Ιδέα.

Έχει λεχθεί ότι χάρη στην προσωπικότητα του Σωκράτη, οι φιλόσοφοι έπαψαν να ασχολούνται τόσο με τα φυσικά φαινόμενα, όσο με τον ίδιο τον άνθρωπο και την κοινωνία του.

Οι προγενέστεροι φιλόσοφοι δεν είχαν ασχοληθεί με πολιτικά προβλήματα.

Ζητήματα ηθικής απασχόλησαν τον Δημόκριτο και πολλούς σοφιστές.

Ο Σωκράτης δεν ενδιαφερόταν απλώς για τον ορθό τρόπο ζωής και δράσης είτε στο προσωπικό είτε στο κοινωνικό επίπεδο.

Ο Σωκράτης δεν αναζήτησε το απόλυτο.

Ο δρόμος που λογικά ακολούθησε ο Σωκράτης για να αναζητήσει ακριβώς την απόλυτη ουσία των ηθικών εννοιών, ήταν η επαγωγική μέθοδος.

Ο Σωκράτης σημάδεψε οριστικά την πορεία της φιλοσοφίας υποδεικνύοντας πως η λογική σκέψη και όχι οι αισθήσεις είναι ο μοναδικός οδηγός προς την αλήθεια, προς το καθολικό και το αιώνιο.

Η μήνυση κατά του Σωκράτη έγινε από τον Άνυτο, έναν ποιητή του οποίου μοναδική δόξα αποτελεί το γεγονός ότι υπήρξε κατήγορος του φιλοσόφου.

Η αρχαία ελληνική θρησκεία δεν είχε ούτε ιερό βιβλίο ούτε δόγμα(άρα ούτε και αιρέσεις)ούτε ιερατείο με ειδική αποστολή τη μεσολάβηση μεταξύ θεών και ανθρώπων.

Ιερείς και ιέρειες εκλέγονταν κατά κανόνα για συγκεκριμένη περίοδο κάποιοι πολίτες, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που εκλέγονταν και στα άλλα αξιώματα της πόλεως όπως και στα Ελευσίνια μυστήρια.

Ήταν σχεδόν αδύνατον να κατηγορηθεί κάποιος για αθεϊα, εφόσον μάλιστα συμμετείχε στην εκκλησία του δήμου και στις μεγάλες θρησκευτικές τελετές και δεν τις αμφισβητούσε.

Η συνηθισμένη κατηγορία που επέρριπταν σε κάποιους διανοούμενους ήταν η ασέβεια.

Στην περίπτωση του Σωκράτη η θρησκεία αποτέλεσε το πρόσχημα πίσω από το οποίο κρύβονταν οι πολιτικοί λόγοι της δίωξης.

Η κατηγορία για διαφθορά των νέων δεν είχε μεγάλη σχέση με την πραγματική αιτία της δίωξης του Σωκράτη.

Ο Σωκράτης διέφθειρε τους νέους που τον ακολουθούσαν.

Πολλοί από τους νέους που ανήκαν στον κύκλο του Σωκράτη πήραν ενεργό μέρος στην πολιτική και έπαιξαν ρόλο αρνητικό σε μια καταστροφική για την Αθήνα εποχή.

Λίγοι ήταν οι φίλοι του Σωκράτη που τάχθηκαν με την ακραία μερίδα των ολιγαρχικών και στήριξαν το πραξικόπημα των Τριάκοντα τυράννων.

Το λαϊκό δικαστήριο της Ηλιαίας, που απαρτιζόταν από 500 δικαστές κληρωμένους από το σύνολο των πιο ηλικιωμένων πολιτών, έκρινε τον Σωκράτη ένοχο με μέτρια πλειοψηφία.

Ο Σωκράτης, ως ποινή προς τον ίδιο, πρότεινε την εξορία.

Ο Σωκράτης θανατώθηκε αμέσως μετά την δίκη του.

Οι Αθηναίοι είχαν στείλει στην Δήλο θεωρία (επίσημη αποστολή σε ιερή τελετή) αντιπροσώπους της πόλης και τα δύο ιερά τους πλοία, τη Σαλαμινία και την Πάραλο.

Όπως περιγράφει και ο Πλάτωνας στο Συμπόσιον, ο Σωκράτης πίστευε πως το γεγονός ότι αδικήθηκε από τους συμπολίτες του δεν αποτελούσε δικαιολογία για να διαπράξει αδικία εναντίον των νόμων της πόλης του.

Ο Σωκράτης ήπιε ψύχραιμα το κώνειο, συζητώντας με τους φίλους του για την αθανασία της ψυχής και πέθανε μέσα στο κελί του δεσμωτηρίου.