Po ogłoszeniu kolejnych podwyżek cen żywności w 1976 r. zaprotestowali robotnicy Radomia i Ursusa.

Strajki na Wybrzeżu w 1980 r. miały charakter okupacyjny.

Władysław Gomułka odzyskał wpływ na rządy po wydarzeniach poznańskich w 1956 r., zdobył zaufanie społeczne, jako prześladowany przez współtowarzyszy, ale w 1970 r. zgodził się na strzelanie do robotników Wybrzeża.

Niezależny Samorządny Związek Zawodowy "Solidarność" został utworzony na mocy porozumień sierpniowych w 1980 r.

Stan wojenny trwał od 13 XII 1981 r. do 22 VII 1983 r.

W starciach demonstrujących robotników w 1970 r. zginęło 16 osób.

W strajkach 1980 r. na ulicach miasta znalazło się ok. 100 tys. protestujących.

Przewodniczącym Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego w 1980 r. był Marian Jurczyk.

Dla uczczenia ofiar strajków w 1970 r. postawiono pomnik "Anioł Wolności" na pl. Solidarności.

Porozumienia sierpniowe w Szczecinie zostały podpisane tego samego dnia, co w Gdańsku, czyli 31 sierpnia 1980 r.

podwyżka cen żywności

Istnienie cenzury

zakaz wystawiania "Dziadów" w Teatrze Polskim

usunięcie z uczelni protestujących studentów

wydarzenie z roku 1956, które polegało na protestach robotników Poznania

to czas tzw. odwilży po śmierci Stalina, wprowadzony w Polsce po wydarzeniach poznańskich, kiedy do władzy doszedł W. Gomułka i zrezygnował z metod stalinowskich

to akcja polskiej armii w Czechosłowacji w ramach działań Układu Warszawskiego zmierzających do powstrzymania demokratycznych przemian w tym kraju

zmiany w ramach destalinizacji: złagodzenie cenzury, zwolnienie niesłusznie więzionych, przywrócenie religii do szkół, ministrem obrony narodowej został Polak

dziesiątki tysięcy robotników manifestowało na ulicach Gdańska, Gdyni, Szczecina, żądając cofnięcia podwyżki cen

władze nie chciały rozmawiać z protestującymi i wysłały wojsko z ostrą amunicją; w całym kraju zginęło ok. 45 osób, a ponad tysiąc było rannych

chcąc zmusić władze PRL do ustępstw, powołano Międzyzakładowy Komitet Strajkowy, który kierował strajkiem okupacyjnym

wydarzenia grudniowe na Wybrzeżu doprowadziły do cofnięcia podwyżki cen i zmiany I sekretarza PZPR (na miejsce Władysława Gomułki wybrano Edwarda Gierka)

nacjonalistyczne grupy byłych żołnierzy AK walczące po wojnie z dążącymi do władzy komunistami

tzw. partyzanci w PZPR, którzy w 1968 chcieli przejąć wysokie miejsca w partii i usunąć z nich osoby pochodzenia żydowskiego

po powstaniu państwa Izrael w 1948 r. Stalin zażądał od polskich komunistów, aby syjonistom mieszkającym w Polsce nakazali wyjazd do tego państwa

po zwycięskiej wojnie 6 - dniowej propaganda izraelska głosiła, iż poglądy antysemickie charakteryzują polskich emigrantów, którzy po wojnie pozostali w Palestynie

podjęcie wspólnych demonstracji przez większość strajkujących robotników, odpowiadanie kamieniami z benzyną i butelkami na ataki milicji i ZOMO

podpalanie siedzib PZPR, uwolnienie przetrzymywanych niesłusznie więźniów politycznych, zniszczenie urządzeń zagłuszających

utworzenie Międzyzakładowych Komitetów Strajkowych, podjęcie strajków okupacyjnych, przedstawienie władzom 21 lub 20 postulatów z głównym żądaniem utworzenia wolnych związków zawodowych

starcia z milicją po ogłoszeniu podwyżki cen żywności, wybranie komitetów strajkowych i wysłanie ich do wojewódzkich komitetów PZPR

utworzenie niezależnych związków zawodowych i wprowadzenie wolnych sobót

zagwarantowanie prawa do strajku i wolności słowa

przywrócenie do pracy wcześniej zwolnionych za strajki i wprowadzenie kartek na mięso

nie dokonywać podwyżek cen żywności i wszystkim pracownikom podnieść pensje o 200 zł

każde mieszkanie było systematycznie kontrolowane przez milicję i każdy pracownik musiał chodzić w specjalnym mundurze

wprowadzono godzinę milicyjną, rozwiązano wszystkie organizacje, internowano najaktywniejszych członków opozycji

władzę w państwie przejęli wojskowi - członkowie Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego, ograniczono prawa obywatelskie

cenzurowano korespondencję, na przemieszczanie się po kraju trzeba było mieć specjalną przepustkę

wielu przestraszyło się, ale inni organizowali napady na zomowców; robili nasłuchy stacji zagranicznych

na początku zastrajkowały niektóre zakłady, np. kopalnia "Wujek"; organizowali manifestacje dla uczczenia pewnych dat;

działacze opozycji, którym udało się ukryć przed internowaniem, nadawali z ukrytych radiostacji informacje do Wolnej Europy i jako kurierzy przewozili na Zachód mikrofilmy z akcji ZOMO

prowadzili podziemną działalność wydawniczą; nosili oporniki; wspomagali represjonowanych;