तत्र राजसिंह: नाम राजपुत्र: वसति स्म ।

एकदा तस्य भार्या केनापि आवश्यककार्येण पितुर्गृहं प्रति चलिता ।

बुद्धिमती पुत्रद्वयोपेता पितुर्गृहं चलिता ।

मार्गे गहनकानने सा एकं व्याघ्रं ददर्श ।

सा व्याघ्रम् आगच्छन्तं दृष्ट्वा धार्ष्ट्यात् पुत्रौ चपेटया प्रहृत्य जगाद

कथमेकैकशो व्याघ्रभक्षणाय कलहं कुरुथ: ।

अयम् एकः तावद्विभज्य भुज्यताम् ।

पश्चाद् अन्यो द्वितीय: कश्चिल्लक्षते ” ।

इति श्रुत्वा व्याघ्रमारी काचिदियमिति मत्वा व्याघ्रो भयाकुलचित्तो नष्ट: ।

सा भामिनी निजबुद्ध्या भयाद् व्याघ्रस्य विमुक्ता ।

अन्योsपि बुद्धिमान् लोके मुच्यते महतो भयात् ।

भयाकुलं व्याघ्रं दृष्ट्वा कश्चित् धूर्त: शृगाल: हसन्नाह –

त्वमपि किञ्चिद् गूढप्रदेशम् गच्छ।

त्वया महत्कौतुकम् आवेदितं यन्मानुषादपि बिभेषि ?

मामत्तुं कलहायमानौ चपेटया प्रहरन्ती दृष्टा ।

यदि एवं तर्हि मां निजगले बद्ध्वा सत्वरम् चल ।

स व्याघ्र: तथोक्त्वा काननं ययौ ।

शृगालेन सहितं पुनरायान्तं व्याघ्रं दूरात् दृष्टवती ।

जम्बुककृतोत्साहाद् व्याघ्रात् कथं मुच्यताम् ?

सा जम्बुकमाक्षिपन्ती अङ्गुल्या तर्जयन्त्युवाच ।

पुरा त्वया मह्यं व्याघ्रत्रयं दत्तम् ।

गलबद्धशृगालक: व्याघ्रः अपि सहसा नष्ट: ।

बुद्धिमती व्याघ्रजाद् भयात् पुनरपि मुक्ताsभवत् ।

बुद्धिः बलवती तन्वि सर्वकार्येषु सर्वदा ॥