Szekspir zaczerpnął temat do Makbeta ze źródła historycznego.

Makbet jest zbudowany podobnie jak grecka tragedia ze stasimonów i epeisodionów.

Szekspir w Makbecie zrezygnował z prologu i epilogu.

Szekspir wprowadził do swojej tragedii didaskalia.

Szekspir pozostawił w tragedii chór, który komentuje czyny bohaterów.

W Makbecie Szekspir odstąpił od antycznej zasady decorum.

W Makbecie krwawe sceny rozgrywają się za kulisami – oglądający ich nie widzą.

W Makbecie nie obowiązuje zasada trzech jedności.

W Makbecie akcja rozgrywa się w ciągu 24 godzin.

W Makbecie wydarzenia rozgrywają się w różnych lokalizacjach.

W Makbecie czynami bohaterów rządzi fatum.

Bohaterami w Makbecie kieruje motywacja psychologiczna, a nie metafizyczna.

W Makbecie są sceny zbiorowe.

W Makbecie podobnie jak w tragedii antycznej występują tylko postacie wysoko urodzone.

W Makbecie pojawiają się elementy fikcyjne.

W Makbecie częsty jest nastrój grozy i tajemniczości.

W Makbecie przyroda odzwierciedla stan emocjonalny bohaterów.

Tragedię otwiera scena spotkania z wiedźmami.

Makbet oskarża straże o zamordowanie Dunkana.

Synowie Dunkana opuszczają Szkocję w obawie o swoje życie.

Po ucieczce synów Dunkana Makbet zostaje królem Szkocji.

W trakcie uczty Makbetowi ukazuje się duch Dunkana.

Makbet otrzymuje od wiedźm zapewnienie, że nie zginie z ręki mężczyzny urodzonego przez kobietę.

Lady Makbet wpada w obłęd.

Sprawdza się przepowiednia wiedźm – pod mury Dunzynanu podchodzi Las Birnamski.

Lady Makbet zostaje ścięta.

Makbet ginie z ręki Makdufa.

Makbet od początku był złym człowiekiem.

Lady Makbet nie czuła wyrzutów sumienia.

Lady Makbet pragnie całej władzy dla siebie.

Makbet stwierdza, że człowiek jest tylko aktorem na scenie życia.

Zdaniem Makbeta człowiek nie potrafi sprzeciwić się swojej roli.

Makbet popełnia samobójstwo.

Po dokonaniu pierwszego morderstwa Makbet popełnia dalsze zbrodnie.