արևի

շողերից

մարդկանց

հոգիները

Ճերմակ ձյունը ծածկել է դաշտ ու անտառ։

Ճերմակ ձյունով են ծածկվել դաշտ ու անտառ։

Քամին չորացած տերևները քշեց տարավ դաշտ ու անտառ։

Աշունը ոսկով ներկեց դաշտ ու անտառ։

Գարունն ուշանում է։

Խոսք տվեցիր ու մոռացար խոստումդ։

Գարնանամուտ է։

Երեքն էլ սովորում են դպրոցում։

Մարդիկ անցուդարձ էին անում։

Անտառն ավելի գեղեցիկ էր թվում։

Ոչ ոք լաց չէր լինում։

Մարդիկ ու կենդանիները քարացել էին։

ընկնելով

բարձրանալով

նայելով

շարունակում էր

Քարը պատմություն է, մշակույթ է,հիշողություն է։

Եվ ՛տանջանք, և՛ բեկում, և՛ թախիծ, սև օրեր ես դեռ շատ կտեսնեմ։

Ինչը կհաղթի կյանքում հերոսին, թե չլինեն կինն ու գինին։

Հնագետը չէր տեսնում խոտ ու ծաղիկ , կին ու երեխա։

Հողմը մեգով երկինքն առնում, գալարում է բուքը ձյան։

Դեղնակարմիր անտառի ու հնձած արտերի վրա իջել է մի պայծառ տխրություն։

Շները կորցրին գայլին, ապա նաև նրա հետքը։

Պտուղդ քաղող չկա, մասրենի՛, սարի՛ մասրենի։

Երգ ու խնդություն լցվել էին փողոցները։

Աչքերի առջև ծննդավայրն էր հայրենի տունը։

Նախկին ծանոթներից ոչ մեկը չբարևեց նրան։

Երեխան վերցրեց պահածոյի հետաքրքիր շողշողուն տուփը և հեռացավ։

Թե՛ գայլ, թե ՛գազան հեռու են փախչում նրա փարախից։

Երկինք, գետին գլխուս մթնան։

Վազեց, հասավ, բռնեց կոկորդից ։

Մոռացավ ընկեր, ադաթ ու աշխարհ։