Стася вабіла своеасаблівая гармонія сялянскіх песень_ і яны сталі зернем яго оперы "Галька".

Пад вечар спыняе свой звон неабдымная шырыня летняга дня_ і кладзецца на зямлю цішыня.

Яшчэ дзён колькі_ і май уступіць у свае правы.

Налятаў віхор з навальніцаю_ ды не гнуўся дуб перад бураю.

Колькі хараства_ і колькі мудрага задумення!

Па самай зямлі поўзалі мурашачкі_ і былі яны занадта заняты сваёй працаю.

У таку стаяў прыцемак_ і пахла саломай, пылам.

Не нагуляўся чэрвень у кветках_ ды ўспыхнуў ліпамі лівень.

Як весела ўваходзіць у зімовы сон клён_ і як незвычайна, з норавам - асіна!

Задрэмлеш часам на хвіліну_ і галубы залапочуць у сне.

Які прастор для думкі чалавечай_ і які размах для працавітых рук!

Хутка ўжо зоркі знікнуць сіняватыя_ і месяц пакрые палі палатном.

Вясна красавік свой знаходзіць_ а людзі - праменьчык надзей.

Яшчэ некалькі дзён_ і знікнуць апошнія плямы снегу.

Грымяць святочныя салюты_ ды феерверкі зырка рассыпаюцца.

Птушка лірахвост, распаўсюджаная ў Аўстраліі, дакладна пераймае розныя гукі і ў яе рэпертуар уваходзіць многа меладычных песень.

У пачатку сакавіка то зіма апошнія пярыны выбівала то вясна дадому птушак гукала.

Ньютан выдзяляў у вясёлцы спачатку пяць, потым дзесяць колераў але ў выніку спыніўся на сямі.

Зноў набрынялі сокам бярозы і напоўнілі наваколле смалістым пахам сосны.

Раздолле і спакой.

Чарнічнік аблёг на зямлю ад ягад_ а на палянах чырвонымі вочкамі гарэлі суніцы.

Сам ад сябе не пабяжыш упрочкі_ і сябе самога цяжка перагнаць.

У рэдкім лесе сосны разрастаюцца букетамі_ і ядловец, як кіпарыс, стройны.

Вочы сінія_ ды з золата каса.

Момант - і Марына аказалася ў веснічках.

Хто вы_ і што вам трэба?

Увесь свет не схопіш вокам_ дык я вока і не віню.

Вось адгарэла восень залаціста-чырвонымі барвамі_ і абляцела жоўта-бурае лісце асін, бяроз, клёнаў.

Не ўтрымаеш у руках_ і разаб'юцца аб зямлю ландышы-званочкі.

Вышэй у неба цягнецца дрэва_ а карані глыбей ідуць у зямлю.

Дзе ён толькі не быў_ і чаго не бачыў!

У канцы жніўня ночы былі ўжо даволі халаднаватыя_ і ў палісадніках прыемна пахлі хрызантэмы.

Глыбокая ноч_ ды Адаму не спіцца.

Сонца ў нашых продкаў называлася Дажджбогам_ і лічылася яно богам ураджаю, святла, дабра і цяпла.

Ледзь вясна дыхнула_ і прачнулася лясное царства.

Жаўтком міргне нядрэмны светлафор_ і я спыню сваё таксі.

Пад напорам буры рыпелі кроквы_ і глуха стагналі сцены.

Беларуская зямліца мяне ўзгадавала_ а маці на мове беларускай песні мне спявала.

Чалавецтва прайшло вялікі шлях_ і гэты шлях іх вучыць мудрасці.

Сяло_ і бацькава хата.

Усе мы трошачкі артысты_ і роля ў кожнага свая.

Марознай зорнай ноччу на шашы то прасунуцца ціхія сані_ то прамчыцца машына.

Самотным дрэвам сняцца май і радасць_ а мне - маё забытае святло.

У творчасці яшчэ ніхто не падняўся_ і ніхто не падымецца вышэй за народ.

Колькі розуму _ і колькі мудрасці!