Dwa patyczki małe:

w górze je złączono,

dołem rozdzielono,

poprzeczką podparto.

Jaka to litera – odgadnąć łatwo!

Jest literka w abecadle,

która ma dwa brzuszki.

Kto z was prędzej ją odgadnie,

chłopcy, czy dziewuszki?

Czy to rogal upieczony,

czy to księżyc spadł?

Siedzi sobie w abecadle.

Jaka to litera? Kto zgadł?

Ma mnie Darek i Dorota,

w łódce też mnie możesz

spotkać.

Jestem w domu i w szufladzie,

bardzo lubię ciocię Jadzię.

Szumię w deszczu,

dźwięczę w dzwonku, lecz mnie

nie ma wśród skowronków.

Czym ja jestem? Kto odpowie?

Gdy w lusterku się przeglądam,

do cyfry jestem podobna.

Z nią mnie często mylą dzieci.

Czym ja jestem?

Czy już wiecie?

Ma mnie foka i fasola,

ma mnie Filip, nie ma Ola.

W dal mnie niesie rzeczna

fala, z dymem fajki się wypalam.

Bywam w fagocie i flecie.

Kto ja jestem?

Czy już wiecie?

Ma mnie gwiazda i grzechotka,

u Grzegorza też mnie spotkasz.

Grek mnie ceni, Węgier lubi.

Ma mnie groch,

lecz nie ma łubin.

Mieszkam w Gdańsku,

bywam w górach.

Ma mnie kogut, nie ma kura.

Brzmię w fagocie i w gitarze.

Czym ja jestem?

Kto mi wskaże?

Wielka, wygląda jak drabina,

która ma tylko jeden

szczebel.

Mała krzesło przypomina,

albo do niego podobny mebel.

Iza, Irka, Igor, Iwona

– to wszystko piękne są imiona.

Co je łączy zgadnie łatwo,

każdy bystry obserwator.

Ma mnie wujek nie ma ciotka.

W majonezie też mnie spotkasz.

W jajku częstym gościem bywam.

Na kajaku sobie pływam.

Mieszkam w Turcji i w Kijowie.

Kto ja jestem? Kto odpowie?

Kok i kajak – różne wyrazy,

ale każdy zgadnie już teraz,

jaka litera je otwiera

i jaka kończy oba zarazem.

Lody lubi Leokadia.

Lotnią latem lata Lidia.

Leszek lipy liczy liście.

lecz to żart jest oczywiście.

Zagadkę dla was mam teraz:

Powiedz, jaka to litera

w tych wyrazach się powtarza?

Mieszka w domku z małym murkiem

i do morza daje nurka.

Z motylkami sobie lata.

Ma ją Maciek, nie ma tata.

W bukiet maków jest wplątana.

I otwiera, rzecz to znana,

najpiękniejsze słowo „mama”.

Anna, wanna czy też panna,

te wyrazy, rzecz to znana.

Wszystkie to do siebie mają,

że literę powtarzają.

I trzymają je wciąż razem.

Dzielą tylko się w sylabie.

Co trzeba dodać do nazwy Wisły,

żeby z niej zaraz wiosła wyszły?

Co trzeba dodać do nazwy Wisły,

żeby z niej zaraz wiosła wyszły?

Płaszcz, parasol - ma mnie z przodu.

Urlop, nasyp - zaś ma z tyłu.

W środku skryłam się w zapałce,

lecz nikt mnie nie znajdzie w bajce.

A papuga rozgadana,

aż dwa razy mnie powtarza.

Próżno szukać mnie w karecie.

Czym ja jestem?

Czy już wiecie?

Ma mnie rydz i kurka.

Mieszczę się w piórniku Jurka.

Spotkać możesz mnie w Krakowie.

Czym ja jestem? Kto odpowie?

Wąż nie mówi, tylko syczy,

ale czy to właśnie znaczy,

że on w całym alfabecie

tylko jedną zna literę?

Ale jaką? Jak sądzicie?

Często dzwonię w telefonie,

kręcę się w magnetofonie.

Telewizor rozpoczynam i

antenę przypominam.

Teraz wiesz jak się nazywam?

Słychać mnie w kukułki głosie,

który leci hen, po rosie.

Fruwam razem z żurawiami,

rosnę w polu z burakami.

Choć nie znajdziesz mnie w

Rzeszowie, czym ja jestem

- kto z was powie?

Gdy na tę literę patrzę,

mówiąc tylko między nami,

jedno mam wrażenie zawsze

to „m” do góry nogami!

Zamek, znaczek zawsze ma mnie.

Jestem w ziemi, zaspie, zimnie.

Również w złocie błyszczę ładnie.

Czym ja jestem? Kto odgadnie?

Znajdziesz ją w środku wyrazu, na końcu,

lecz ani razu w polskich

wyrazach, bez wyjątku,

nie znajdziesz jej na początku.