Երկու ծառ են

Անտերև ու անպտուղ,

Բայց ոչ հողից,

Ոչ էլ ջրով են սնվում:

-Որքան մեղք եմ ես,-

Ասում է անվերջ,

-ՈՒմ ինչ անպետք է,

Լցնում է իմ մեջ:

Առանց լարելու,

Առանց օգնության,

Հար ու հարատև,

Պտտվում է այն:

Արցունք թափելով

Իր կյանքն է մաշում,

Մռայլ խավարին

Հեռու է վանում:

Մեր նկատմամբ

Իր ունեցած

Սիրո մասին,

Վաղուց գիտենք,

Պոչն է շարժուն

Դրա վկան:

Համեղ, թե անհամ.

ԻՆձ համար մեկ է,

Իմ գործը միայն

Տեղ հասցնելն է:

Ծնված օրից նկարիչ եմ.

Վրձինն առած

Պատուհանին նկարում եմ:

Երկու դեմք ունի նա,

Մեկն ենք միշտ տեսնում,

Համարձակ, անվախ աղջիկ է,

Մթնեց տանից դուրս կգա:

Կռվարար հարևանի պես,

Ինչ ասես, նույնը կասի քեզ: