๒. พระไตรปิฎกจำนวน ๔๕ เล่มซึ่งถือเป็นหลักในการจัดแบ่งพระไตรปิฎกในประเทศไทยสืบมาจนถึงปัจจุบัน เรียกว่าพระไตรปิฎกฉบับ

๓. หัวใจพระวินัยปิฎก คือ อา.ปา.ม.จู.ป, หัวใจพระอภิธรรมปิฎก คือ สัง.วิ.ธา.ปุ.ก.ย.ป. เหล่านี้มีขึ้นเพื่อ

๔. การจะศึกษาพระไตรปิฎกได้ดีนั้น ผู้ศึกษาจะต้องรู้จัก

๕. หัวใจของพระวันัยปิฎกที่ปรากฏในคัมภีร์วชิรสังคหะ (ซึ่งพระรัตนปัญญาเถระรจนาขึ้นที่จังหวัดเชียงใหม่ ใน พ.ศ.๒๐๗๕) ข้อ ๒๒ มีว่า อา.ปา.ม.จู.ป. เฉพาะหัวใจข้อว่า อา.คืออาทิกัมมิกะ หมายถึง

๖. รัฐธรรมนูญแห่งพระราชอาณาจักรไทย มีกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญเป็นคู่มือ พระวินัยปิฎกก็มีคัมภีร์ปริวารประกอบศึกษา ทั้งนี้ ก็เพื่อ

๗. โดยทั่วไป วันทางจันทรคติทั้งข้างขึ้นข้างแรม จะเพิ่มวันขึ้นไปโดยลำดับ เช่น จาก ๑ ค่ำ ขึ้นไป ๒ ค่ำ ในพระสุตตันตปิฎก ก็มีนิกาย หมวดธรรมที่เข้าในลักษณะนี้นั้นก็คือ

๘. งานพระราชทานเพลิงศพ เจ้าหน้าที่กองพระราชพิธี สำนักราชวัง จะวางท่อนฟืนใต้ในฐานศพ จำนวนหนึ่งเป็นการอธิบายความว่า ชีวิตผู้ตาย ก็เป็นไปตามนั้น ใจความตอนนี้เปรียบได้กับเรื่องราวในพระอภิธรรมปิฎก ตอน

๙. ภิกขุวิภังค์ นั้น มีชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า

๑๐. พระธรรมเทศนา คำบรรยาย คำอธิบายธรรมต่างๆ ที่พระพุทธองค์ตรัสยักเยื้องให้เหมาะแก่บุคคลและโอกาส ตลอดจนบทประพันธ์ เรื่องเล่า และเรื่องราวทั้งหลายที่เป็นชั้นเดิมในพระพุทธศาสนาเป็นความหมายแห่งเนื้อหาใน

๑๑. มหาปรินิพพานสูตร มีเนื้อความยาว แต่สรุปใจความแล้ว ก็ได้แก่เรื่อง

๑๒. เสาเอกคือเสาหลักของบ้านเรือน เสาเอกของพระพุทธศาสนาในด้านศาสนธรรมที่ปรากฏในด้านพระไตรปิฎก คือ

๑๓. ในการทำสังคายนาครั้งที่ ๑ พระอรหันต์ ๕๐๐ องค์ตกลงสังคายนาพระวินัยเป็น

๑๔.ในคัมภีร์อังคุตตรนิกาย มีข้อธรรมหลากหลายลักษณะ เป็นธรรมที่

๑๕.เรื่องของผู้ตกทุกข์ได้ยาก ทางพระพุทธศาสนามีชื่อเรียกรวมเรื่องราวไว้ในชื่อ

๑๖.ผลที่เกิดจากเรื่องพระเวสสันดรชาดก เป็นเหตุให้ผู้ฟังที่ชื่นชอบได้ใฝ่ใจในการให้ทาน ชาดกนี้มีคำว่า “พระ” นำหน้า เพราะเป็น

๑๗.ปฏิบัติธรรมได้โดยไม่ผิดพลาดจากพระพุทธดำรัส หากได้ศึกษาให้รู้จริงใน

๑๘.ปิฎกทั้ง ๓ ของพระไตรปิฎกนั้น ปิฎกแรกจะอันตรธานก่อน คือพระอภิธรรมปิฎก เพราะ

๑๙.พระวินัยปิฎก ปัจจุบันเป็นรูปเล่มหนังสือ ๘ เล่ม มีปัญหาในการยอมรับเรื่องของอักษรย่อที่ยังต่างกันแต่ชื่อว่าไม่เป็นปัญหาเพราะ

๒๐.ประโยชน์สูงสุดจากการศึกษา คนคว้า วิเคราะห์โครงสร้างและสารัตถะแห่งพระไตรปิฎกผลเบื้องต้นคือได้รู้ และเมื่อนำไปปฏิบัติอย่างสูงสุด ผลที่ได้คือ