มังกรถอนพายพัน ทันแข่งหน้าวาสุกรี

เสียงเส้าเร้าระดม ห่มท้ายเยิ่นเดินคู่กัน

ม่านกรองทองรจนา หลังคาแดงแย่งมังกร

เรือสิงห์วิ่งเผ่นโผน โจนตามคลื่นฝืนฝ่าฟอง

ครุฑยุดนาค สมรรถชัย สุวรรณหงส์ ไกรสรมุข

แมลงภู่ หวีเกศ สร้อยทอง น้ำเงิน

ชะแวง หางไก่ แก้มช้ำ คางเบือน

นางแย้ม ประยงค์ กาหลง สุกรม

เรือครุฑยุดนาคหิ้ว ลิ่วลอยมาพาผันผยอง

สุวรรณหงส์ทรงพู่ห้อย งามชดช้อยลอยหลังสินธุ์

เรือชัยไวว่องวิ่ง รวดเร็วจริงยิ่งอย่างลม

สรมุขมุขสี่ด้าน เพียงพิมานผ่านเมฆา

ลมชวยรวยกลิ่นน้อง หอมเรื่อยต้องคลองนาสา

เสียงสรวลเสียงทรามวัย สุดสายใจพี่ตามมา

เห็นฝูงยูงรำฟ้อน คิดบังอรร่อนรำกราย

สนธยาจะใกล้ค่ำ คำนึงหน้าเจ้าตาตรู

เรื่อยเรื่อยมารอนรอน ทิพากรจะตกต่ำ

แก้มช้ำช้ำใครต้อง อันแก้มน้องช้ำเพราะชม

เพียนทองงามดั่งทอง ไม่เหมือนน้องห่มตาดพราย

แม้นนุชสุดสายสมร เห็นจะวอนอ้อนพี่ชาย

หอมชวยรวยตามลม เหมือนกลิ่นน้องต้องติดใจ

นึกน้องกรองมาลัย วางให้พี่ข้างที่นอน

เพล็ดดอกออกแกมกัน ส่งกลิ่นเกลี้ยงเพียงกลิ่นสมร

แก้วพี่นี้สุดนวล ดั่งนางฟ้าหน้าใยยอง

เวรามาทันแล้ว จึงจำแคล้วแก้วโกมล

ยามสองฆ้องยามย่ำ ทุกคืนค่ำย่ำอกเอง

ให้แค้นแสนสุดทน ทุกข์ถึงเจ้าเศร้าเสียดาย

แต่เช้าเท่าถึงเย็น กล้ำกลืนเข็ญเป็นอาจิณ

เพล็ดดอกออกแกมกัน ส่งกลิ่นเกลี้ยงเพียงกลิ่นสมร

ตัวเดียวมาพลัดคู่ เหมือนพี่อยู่ผู้เดียวดาย

โนรีสีปานชาด เหมือนช่างฉลาดวาดแต้มลาย

ชายใดในแผ่นดิน ไม่เหมือนพี่ที่ตรอมใจ