Հագած ճերմակ, շքեղ բաճկոն՝

Զարդարում է ձեր երեկոն,

Ո՞վ է հյուրը այդ ցանկալի,

Որ բերում է ձեզ նոր տարի:

Ձմեռվա ցրտին՝ շրջում է տխուր,

Փշրանք տեսնելիս՝ ճտճտում-պարում,

Ո՞ր հագքն է, գիտե՞ս, տխուր ոստոստում,

Կանաչ գարուն է անվերջ երազում:

Ի՞նչն է ջերմորեն մեզ տաքացնում

Եվ քուն է մտնում մինչև իրիկուն,

Իսկ երբ գիշերն է դռները թակում,

նորից մեզ իր տաք գիրկն է ընդունում:

Ի՞նչ ջուլհակ է. մանում, հինում,

Գործում է, բայց սեղան չի դրվի,

Կլոր մարմնով, ծուռ-ծուռ ոտքերով,

Կտավ է հյուսում միշտ նույն զարդերով:

Անսահման թանկ է՝ փողով չի գնվի,

Ուտելիք է, բայց սեղան չի դրվի,

Կյանքով կյանք տվող մեղրանուշ նեկտար՝

Սուրբ է և շատ թանկ բոլորիս համար:

Ի՞նչն ենք դուրս հանում տնից ու բակից,

Մաքրում, տանում ենք մեր ոտքի տակից,

Նա պետք չի գալիս իր դուրս հանողին՝

Խառնվում է միշտ ավազ ու հողին:

Ճիշտ մտածիր, արդյոք գիտե՞ս,

Ի՞նչն է զուգում ու պճնում մեզ,

Երբ այն չկա, շատ ես նեղվում՝

Ամանչում ես ու սրտնեղում:

Աղմկում է, ծափ տալիս,

Առաջ վազում՝ հետ գալիս,

Շոյում է քար ու ավազ,

Հետ է փախչում վազեվազ:

Վրան ունի թավ մուշտակ,

Կաթնաղբյուրը՝ կրծքի տակ,

Պարգևում է մթերքներ՝

Բուրդ ու բարիք, կաթ ու սեր:

Ի՞նչն է՝ լռակյաց նստած մեր տան մեջ,

Տան տաք ու սառն է ցույց տալիս անվերջ,

Եվ, իր ցուցումին մենք հետևելով,

Զգուշանում ենք, ելնում մուշտակով: