malarzem

powieściopisarzem

duchownym

poetą

fraszki, treny, pieśni, dramaty

dramaty, treny, powieści, eposy

sonety, treny, hymny, pieśni

nowele, dramaty, fraszki, pamiętniki

Średniowiecze

Renesans

Barok

Cnocie, wątpliwościach na temat stoicyzmu, załamaniach ideałów renesansowych, podsumowany okrzykiem rozpaczy.

Kwestionowaniu istnienia życia po śmierci, ideałach starożytności, kumulacji przeżyć emocjonalnych.

Opiewaniu pożytków z kierowania się rozumem, pochwale mądrości, kwestionowaniu sensu starań, wysiłku, celu życia.

Dramatem wychwalającym i gloryfikującym starożytnych greków.

Pierwszym polskim trenem opartym na wzorach antycznych.

Pierwszym polskim dramatem opartym na wzorach antycznych.

W Czarnolesie.

W Lublinie.

W Padwie.

W Sycynie.

Jest to reguła jedności czasu, miejsca i akcji.

Jest to reguła narzucająca normy stylistyczne utworom literackim.

Jest to reguła odpowiedniości między treścią, a formą utworu.

Stoicka postawa autora.

Rozpacz autora po stracie Urszuli.

Kryzys egzystencjalny autora.

"O żywocie ludzkim"

"Na lipę"

"Do Hanny"

Osobę wszechstronnie wykształconą, znającą języki klasyczne, obeznaną z literaturą, kulturą, sztuką, tradycją. Ideał renesansowego pisarza.

Osobę obeznaną w literaturze, piszącą eposy, komedie, tragedie, osobę zaangażowaną politycznie, otaczającą się szlachtą oraz wysoko postawionymi hierarchicznie ludźmi.

Pisarza pobożnego, oddającego się modlitwie i ascezie, poświęcającego swoje życia dla Boga. Ideał człowieka duchownego.