Wszystkie osoby z niepełnosprawnością intelektualną nie są w stanie funkcjonować samodzielnie.

Wszystkie osoby z niepełnosprawnością intelektualną są jak dzieci, które potrzebują ciągłej troski i pomocy w życiu codziennym.

Osoby z niepełnosprawnością intelektualną mają takie same potrzeby jak osoby zdrowe.

Osoby z niepełnosprawnością intelektualną mogą podejmować pracę zawodową.

Uznawanie autonomii i samodzielności osoby z niepełnosprawnością intelektualną sprzyja jej rozwojowi i lepszemu funkcjonowaniu społecznemu.

Osoby z niepełnosprawnością intelektualną mają takie same potrzeby seksualne jak osoba zdrowa.

Osoby z niepełnosprawnością intelektualną mogą zakładać rodziny i wychowywać potomstwo.

Osoby z niepełnosprawności intelektualną maja takie same szanse uczestnictwa w edukacji i życiu społecznym.

Seksualność osób niepełnosprawnych intelektualnie jest tematem tabu.

Wszystkie osoby z niepełnosprawnością intelektualną nie są zdolne do podejmowania samodzielnych decyzji i przewidywania ich skutków.

Osoby z niepełnosprawnością intelektualną w st. lekkim funkcjonują na zbliżonym poziomie w aspekcie pełnienia ról małżeńskich i rodzicielski.

Osoby z niepełnosprawnością intelektualną najlepiej czują się wśród osób z tą samą niepełnosprawnością.

Osoby z niepełnosprawnością intelektualną w pracy zawodowej potrzebują stałej opieki i kontroli.

Zwracając się do osoby z niepełnosprawnością intelektualną należy mówić jak do dziecka, aby nas zrozumiała.

Osoby z niepełnosprawnością intelektualną doświadczają takich samych emocji jak osoby zdrowe, tak samo przeżywają porażki i sukcesy.