lament

apokryf

moralitet

legenda

świecki

filozoficzny

historiozoficzny

religijny

sztuka dobrego umierania

taniec śmierci

umieraj z bogiem

pamiętaj o śmierci

Bogurodzica

Legenda o św. Aleksym

Dzieje Tristana i Izoldy

Rozmowa mistrza Polikarpa ze Śmiercią

Kwiatki św. Franciszka

Styl pojawił się w XI wieku i trwał do połowy XIII. W Polsce rozwój tej architektury przypada na XII i XIII wiek. Wybudowano wówczas liczne kościoły, okazałe katedry i kolegiaty oraz benedyktyńskie i cysterskie opactwa.

Najwspanialszymi budowlami były wówczas kościoły i pałace. Bardzo okazałe bywały również klasztory i kamienice. Budowle tworzono na planie krzyża, a w bocznych nawach połączonych z główną nawą półkolistymi gzymsami, widniały liczne kapliczki. Malarze podejmowali najczęściej tematykę religijną, mitologiczną, alegoryczną, historyczną i portretową.

Budowle wznoszono według idealnych, matematycznych proporcji, które miały wskazywać na harmonię całej budowli. Tym samym budynki wznoszone w tym stylu są proste, harmonijne, przejrzyste kompozycyjnie. Natchnieniem dla wielu dzieł była natura, którą starano się uważnie obserwować i analizować.

Budowano kościoły oraz kamienice, które oddawały wrażenie "pięcia się ku górze". Budowle były pełne przepychu. W świątyniach pokryte freskami sklepienia, witraże, piękne okna, płaskorzeźby i rzeźby miały świadczyć o wielkości fundatora oraz czci którą oddawali Bogu mieszkańcy miasta. W kościołach panował półmrok rozjaśniony blaskiem nadawanym przez kolorowe witraże w wielkich oknach.

Alegoryczne przedstawienie śmierci, szczególnie popularne w sztukach plastycznych.

Motyw literacki charakterystyczny dla literatury parenetycznej.

Jedna z części liturgii żałobnej.

Motyw sztuki średniowiecznej przedstawiający tańczących ludzi.

Stworzeniu możliwości pokazania się różnych ludzi.

Pokazaniu, że śmierć dotyka wszystkich bez wyjątku.

Pokazaniu, że tańce śmierci to były olbrzymie przedsięwzięcia.

Pokazaniu, że śmierć jest towarzyska.