W tradycji słowiańskiej dzień spotkania ze zmarłymi obchodzono tylko raz w roku.

Podczas "Dziadów" ucztowano także bezpośrednio na grobach najbliższych.

Pozostałością po zwyczaju rozpalania ogniska w Dziady są współczesne znicze zapalane na grobach.

We wschodniej Polsce, także na Białorusi i Ukrainie, obrzęd karmienia dusz na grobach wymarł całkowicie na pocz. XIX wieku.

Dusze zmarłych częstowano nawet wodką.

Współczesnym odpowiednikiem dziadów są Zaduszki.

Zjawisko ucztowania ze zmarłymi przodkami zaistniało jedynie wśród kultury słowiańskiej.

W czasie obrzędu Dziadów obawiano się wywołania wąpierzy.

W czasie Dziadów najchętniej umożliwiano wyjście na świat duchom samobójców, topielców i osób, które zmarły tragicznie, aby mogły spokojnie odejść z tego świata raz na zawsze.

Uroczystość Dziadów początkiem swoim zasięga czasów pogańskich.

Dziady zwały się niegdyś ucztą kozła.

Z powodu powszechnej tolerancji religijnej w Polsce, obrzędu Dziadów nie tępiono na przestrzeni dziejów.

Obrzędom przewodniczył kapłan- poeta zwany min. Huslarzem.