Rozmowa wymaga równowagi między mówieniem a słuchaniem.

Nie ma potrzeby uczyć się okazywania, że się słucha, jeżeli się to naprawdę robi.

Połowiczne skupienie na rozmówcy nie jest czynnikiem hamującym udaną komunikację, gdyż jesteśmy wielozadaniowi.

Komunikacja prowokująca do wymiany argumentów, do sprzeciwu, do poszerzania horyzontów jest trudna, aczkolwiek podnosi jakość procesu komunikacyjnego.

Należy zaczynać każdą rozmowę zakładając, że możemy się czegoś nauczyć od rozmówcy.

Pytania rozstrzygające na tak lub nie gwarantują pogłębienie rozmowy.

Aktywne słuchanie i skupienie na rozmówcy gwarantuje podniesienie jakości konwersacji.

Słuchamy, aby odpowiedzieć. Nie słuchamy, żeby zrozumieć.

Aktywne słuchanie polega na parafrazie, aczkolwiek należy powstrzymać się od zbędnych powtórzeń. Stosować zwięzłe komunikaty. Należy być autentycznym.