Jońscy filozofowie przyrody szukali substancji pierwotnej, którą nazywali arche.

Arche według filozofii presokratejskiej zawsze było czymś, co można zaobserwować wokół siebie, jak woda, ziemia, ogień.

Pitagorejczycy uważali, że świat zbudowany jest z atomów.

Według sofistów prawda jest czymś absolutnym, niezmiennym i wiecznym.

Sokrates był oskarżony o sprowadzanie młodzieży na złą drogę.

Sokrates był uczniem Platona.

Zdaniem Sokratesa człowiek jest mniej interesujący niż otaczający go świat.

Sokrates uważał, że tylko człowiek mądry może być dobry. Taką postawę nazywamy intelektualizmem etycznym.

Metoda Sokratejska zakładała, że mądrość zyskuje się czytając mądre książki.

Zdaniem Sokratesa nie ma czegoś takiego jak dobro i zło.

Platon używa metafory jaskini aby opisać sytuację, jaka kiedyś go spotkała.

Sensem metafory jaskini jest pokazanie, że nasz świat jest jedynym prawdziwym.

Według Platona to dzięki filozofii i zyskiwaniu mądrości da się uciec z metaforycznej jaskini.

Platońska metafora jaskini pojawia się w dialogu pt. Uczta.

Idee według Platona są niezależnymi bytami, które są skopiowane w naszym świecie.

Najwyższą ideą według Platona jest dobro, piękno i prawda.

Miłość platoniczna oznacza pożądanie seksualne.

Według Platona sztuka jest najlepszym sposobem dotarcia do świata idei.

Idealne państwo według Platona jest demokratyczne.

Arystoteles, w przeciwieństwie do Platona, postulował skoncentrowanie się na rzeczywistym świecie, dostępnym naszym zmysłom.

Arystoteles twierdził, że świat istnieje bez żadnej przyczyny i celu.

Zdaniem Arystotelesa wszystkie obiekty składają się z idei i kopii.

Według Arystotelesa człowiek jest zwierzęciem, które jako jedyne jest zdolne do tworzenia sztuki.

Główną zasadą etyczną, jaką powinien kierować się człowiek jest zdaniem Arystotelesa zasada złotego środka.

Zdaniem Arystotelesa dobro jest wartością absolutną i wieczną.

Według epikureizmu dobro polega na odczuwaniu przyjemności, ale z umiarem.

Stoicyzm postulował korzystanie z życia, cieszenie się nim w pełni.

Według sceptyków nie można niczego powiedzieć na temat prawdy i dobra.

Wczesne chrześcijaństwo próbowało połączyć neoplatonizm ze swoją religią.