Dost dost diye nicesine sarıldım,

Benim sâdık yârim kara topraktır.

Ben gidersem sazım sen kal dünyada ,

Gizli sırlarımı aşikar etme.

Kazak Abdal der rivâyet eyledim,

Üç yüz altmış er ziyâret eyledim.

İçimde kar donar, buzlar tutuşur,

Yağan ateş midir, kar mıdır bilmem.

Ormanda büyüyen adam azgını,

Çarşıda pazarda insan beğenmez!

Uykudan uyanmış şahin bakışlım.

Aşkın aldı benden beni, bana seni gerek seni!

Karşımızda canım İstanbul canım deniz.

Kimse alamaz elimizden bu ümidi!

Yoksun diye bahçemde çiçekler açmıyor bak.

Ankara, bütün Orta Anadolu’ya bir iç kale vazifesini görmüştür.

Erzurum, Türkiye coğrafyasına 1890 metreden bakar.

O günlerde Konya’nın yaşadığını ve ne düşündüğünü bilmiyoruz

İstanbul’un asıl manzarasını, bir sivil mimari oluşturmuştur.

Bursa kadar muayyen bir devrin malı olan bir şehir bilmiyorum.

Aramazdık gece mehtâbı yüzün parlarken

Bir uzak yıldıza benzerdi güneş, sen varken

(Tenasüp)

Yûsuf’u gerçi görenler ellerin kestiler

Gün yüzün gördü senin şakk oldu bedrin ayası

(Telmih)

Yeni bir ülkede yem vermek için atlarına

Nice bin atlı kapılmıştı fetih rüzgârına

(Hüsnitalil)

Senin yanındayken, avuçlarımda

Suda sabun gibi eriyor zaman

(Tevriye)

Şu karşıma göğüs geren

Taş bağırlı dağlar mısın?

(Kinaye)