Bunt części uczniów w szkole jest opisywany przez Gombrowicza jako kolejna pułapka formy.

Główny bohater, Józio to postać całkowicie fikcyjna.

Ferdydurke by pokazać tragedię egzystencji człowieka wykorzystuje groteskę i absurd.

"Pupa" i "upupienie" to symboliczny sposób przedstawienia formy, która zmusza do zachowywania się w sposób niewinny.

Forma dla Gombrowicza to coś, co zostaje narzucone ludziom tylko przez szkołę.

Zdaniem Gombrowicza największą tragedią człowieka jest to, że od formy nie ma ucieczki, wolność nie istnieje.

W dygresjach znajdujących się w powieści Gombrowicz krytykuje sztukę jako coś fałszywego i konwencjonalnego.

Forma i fałsz są w Ferdydurke wszechobecne. Jedyną sferą, w której może pojawić się wolność jest miłość.

Rodzina Młodziaków jest przykładem konserwatywnej rodziny mieszczańskiej.

Gombrowicz wyśmiewa polską tradycję ziemiańską.

W powieści Gombrowicza bardzo szczegółowo zarysowane są portrety psychologiczne postaci, ważna jest motywacja ich działań.

W powieści Gombrowicza przeważa narracja trzecioosobowa.

Twórczość Gombrowicza wpisywana jest w nurt filozoficzny zwany egzystencjalizmem.

Zakończenie powieści ma na celu rozbicie tradycyjnej relacji między autorem a czytelnikiem.