Jak ma na imię główny bohater opowiadania „Panny z Wilka”?

Jaką nazwę nosił majątek zarządzany przez Wiktora Rubena?

Kto namówił Wiktora na krótki urlop?

Dokąd Wiktor udał się na wypoczynek?

Ile lat Ruben nie był w majątku Rożki?

Czyją śmierć przeżywał Wiktor Ruben?

Ile było panien z Wilka?

Jak miały na imię najmłodsze z sióstr z Wilka, które były uczennicami Wiktora?

Dlaczego Zosia nie lubiła swojego korepetytora?

W jaki sposób zmarła Fela?

Jak nazywał się mąż Julci, który zarządzał majątkiem Wilkiem?

O co przed wyjazdem prosi Wiktor Jolę i jej siostry?

O kim mowa w poniższym cytacie:

„Wiktor czuł, że między nimi na zawsze niezapomnianą przegrodą pozostaną ich dawne lekcje i antypatia, jaka się między nauczycielem a uczennicą wytworzyła z powodu jej lenistwa, a jego niechęci. Pierwotne urazy tych spotkań pozostawiły stałe ślady i Wiktor czuł w [...] spokojnej kobiecie [...] ową dziewczynę, która [...] robiła mu sceny [...], kiedy z nią przerabiał łacinę, a dziewczynie chciało się jeździć konno”.

O kim mowa w poniższym cytacie:

„Pamiętam ciebie zupełnie malutką, miałaś zawsze przestraszone oczy... najbardziej wtedy, gdy wpadłaś zdyszana do salonu i zawołałaś przestraszona: «Ojej, kura mnie goniła!»”.

Której bohaterki dotyczy poniższe wyrażenie?

"[...] jak archanioł

na obrazie Giorgiona [...]"

Której bohaterki dotyczy poniższe wyrażenie?

"[...] ona – to jest zamknięta książka [...]"

Której bohaterki dotyczy poniższe wyrażenie?

"[...] miała olimpijski

wyraz niektórych twarzy Rafaela [...]"

Która z bohaterek wypowiada poniższe słowa?

„Mój drogi [...] w życiu musi być jakiś autorytet moralny. I im bardziej niemoralne życie człowiek prowadzi, tym bardziej autorytet ten jest potrzebny. [...] Niemoralny, tak jak ja to rozumiem, da się zastąpić raczej słowem bezcelowy. Coś takiego – z kąta w kąt, bez żadnego uzasadnienia. To ja nazywam brakiem moralności”.

O kim mowa w poniższym cytacie:

„[...] była zamknięta, małomówna, gospodarna. Pamiętał, że znowu go zadziwiła jej inteligencja, jak gdyby trochę źle umieszczona. Nie mogła z niej zrobić żadnego użytku, prócz pesymistycznych nastawień na przyszłość. «Ciekawy jestem – pomyślał Wiktor – co ona myśli o przyszłości Antosia?»”.