Παρά τις διαφορές τους, τα αντιβενιζελικά κόμματα τα ένωνε ένας συντηρητικός προσανατολισμός.

Από τα αντιβενιζελικά κόμματα το κόμμα του Γ.Θεοτόκη ήταν το πιο αδιάλλακτο.

Το ραλλικό κόμμα ήταν υπέρ του εκσυγχρονισμού.

Και τα 3 αντιβενιζελικά κόμματα ήθελαν να επιστρέψουν στην προ 1909 εποχή.

Ηγέτης του " Εθνικού Κόμματος" υπήρξε ο Γ.Θεοτόκης.

Η σύγκρουση των αντιβανιζελικών κομμάτων με τους Φιλελευθέρους, τα οδηγούσε σε διαρκώς προοδευτικότερες θέσεις.

Τα αντιβενιζελικά κόμματα δεν είχαν μακροπρόθεσμη πολιτική.

Το κόμμα του Γ. Θεοτόκη συμφωνούσε με την πάση θυσία αύξηση των εξοπλισμών και ζητούσε φορολογικές ελαφρύνσεις για τους μικροεισοδηματίες.

Το " Εθνικό Κόμμα" δεν υποστήριζε την " Ανόρθωση".

Το " Εθνικό Κόμμα" ζητούσε να διορθώσει αυτά που θεωρούσε λάθη των Φιλελευθέρων.

Το κόμμα του Θεοτόκη είχε τη μεγαλύτερη εκλογική βάση και έτσι αποτέλεσε τον πυρήνα των Αντιβενιζελικών.

Το " Ραλλικό Κόμμα" ζητούσε ενίσχυση της παραγωγής και αύξηση των θέσεων εργασίας, για να εξευρεθούν χρήματα για τους εξοπλισμούς.

Το ραλλικό κόμμα είχε κάποιο συγκροτημένο πρόγραμμα για την οικονομική ανάπτυξη.