ก. วรรคสดับ

ข. วรรครับ

ค. วรรครอง

ง. วรรคส่ง

ก. วรรสดับ

ข. วรรครับ

ค. วรรครอง

ง. วรรคส่ง

ก. การคบเพื่อน

ข. การวางตัวในสังคม

ค. การใช้สติแก้ปัญหา

ง. การพูด

ก. เห็นโยคีขี่รุ่งพุ่งออกมา ประคองพาขึ้นไปจนบนบรรพต

ข. แล้วสอนว่าอย่าไว้ใจมนุษย์ มันแสนสุดลึกล้ำเหลือกำหนด

ค. รักประเทศเพื่อนบ้านทุกงานสิ่ง รักสัตว์จริงรักวิชาให้กล้า

ง. เสียงกรอดเกรียดเขียดกบเข้าขบเขี้ยว เหมือนนกรับเกรี้ยวกรอดกรีดวะหวีดเสียง

ก. เป็นวันแรมแจ่มแจ้งด้วยแสงดาว น้ำค้างพราวปรายโปรยโรยละออง

ข. แต่นกเอี้ยงนั้นเลี้ยงทำงานเบา แม้อาหารก็ไปเอาบนหลัง

ควาย

ค. ดูผิวสินวลละอองอ่อน มะลิซ้อนดูดำไปหมดสิ้น

ง. พระยาครุฑได้สดับมันขับอ้าง จึ่งกระจ่างแจ้งข้อไม่กังขา

ก. อย่าเสียสินกินสินบนขนเงินหลวง อย่าล่อลวงโกงเงินราษฎร์ขาดขยัน

ข. ครั้งกรวดน้ำสำเร็จเสด็จกลับ เข้าห้องหับโหยไห้พระทัยหมอง

ค. อันความรู้เรียนเท่าไหร่ก็ไม่จบ ยิ่งค้นพบก็ยิ่งมีที่สงสัย

ง. คนเกิดมาต้องทำสิ่งดีงาม เมื่อถึงยามเคราะห์กรรมช่วยเราได้

ก. สามัญ และโท

ข. โท และตรี

ค. เอก โท และจัตวา

ง. สามัญ เอก และโท

ก. เมื่อทำการสิ่งใดด้วยใจรัก ถึงงานหนักก็เบาลงแล้วครึ่งหนึ่ง

ข. ด้วยใจรักเป็นแรงที่เร้ารึง ให้มุ่งมั่นฝันถึงซึ่งปลายทาง

ค. มาถึงบางธรณีทวีโศก ยามวิโยกยากใจให้สะอื้น

ง. โอ้สุธาหนาแน่นเป็นแผ่นพื้น ถึงสี่หมื่นสองแสนทั้งแดนไตร

ก. ๔ คำกลอน

ข. ๘ คำกลอน

ค. ๒ คำกลอน

ง. ๑ คำกลอน