พรรณนาโวหารและเทศนาโวหาร

บรรยายโวหารและสาธกโวหาร

เทศนาโวหารและอุปมาโวหาร

สาธกโวหารและอุปมาโวหาร

มีลักษณะบังคับเหมือนกลอนสุภาพ

สามารถแต่งเป็นสุภาษิตได้ เพราะไม่จำกัดความยาวของบท

ส่วนใหญ่มักแต่งเป็นจดหมายเกี้ยวพาราสีระหว่างชายกับหญิง

ขึ้นต้นด้วยคำว่า “เอ๋ย” จบด้วยคำว่า “เอย”

บุญหาไม่แล้วอย่าได้ทะนงตน ปุถุชนรักกับชังไม่ยั่งยืน

ตาก็มัวหัวก็ขาวเป็นคราวคร่า หูก็ช้าไม่ได้ยินเอาสิ้นสวย

อย่านอนเปล่าเอากระจกยกออกมา ส่องดูหน้าเสียทีหนึ่งแล้วจึงนอน

มิใช่ตายแต่เขาเราก็ตาย แหงนดูฟ้าอย่าให้อายแก่เทวดา

นาวินเรียกร้องความเป็นธรรมเรื่องการล่าสัตว์ป่าสงวนแต่พูดไปก็ไม่เกิดการเปลี่ยนแปลง

แตงกวาเชื่อคนที่พูดน่าเชื่อถือมากกว่าคนที่พูดสาระปนอารมณ์ขัน

ภัทรเจอทั้งคนดีและคนชั่วในสังคมจึงรู้ว่าไม่ควรเชื่อใจใครง่าย ๆ

ต้นตาลรู้ว่าจะโดนแฟนหลอกแต่ก็ยอมเพราะรักมาก

อย่าประมาทคนที่ไม่มีปัญญาอย่า

อย่าประมาทสิ่งที่มีอำนาจ

อย่าประมาทสิ่งที่มีกำลังน้อย

ประมาทการกระทำที่ดูไม่เป็นพิษเป็นภัย

อย่านอนเปล่าเอากระจกยกออกมา ส่องดูหน้าเสียทีหนึ่งแล้วจึงนอน

เห็นตอหลักปักขวางหนทางอยู่ พิเคราะห์ดูควรทึ้งแล้วถึงถอน

ถึงรู้จริงนิ่งไว้อย่าไขรู้ เต็มที่ครู่เดียวเท่านั้นเขาสรรเสริญ

ผู้ใดดีดีต่ออย่าก่อกิจ ผู้ใดผิดผ่อนพักอย่าหักหาญ

ถึงเพื่อนฝูงที่ชอบพอขอกันได้ ถ้าแม้ให้เสียทุกคนกลัวคนขอ

รักสั้นนั้นให้รู้อยู่เพียงสั้น รักยาวนั้นอย่าให้เยิ่นเกินกฎหมาย

ไม่ควรก้ำเกินหน้าก็อย่าเกิน อย่าเพลิดเพลินคนชังนักคนรักน้อย

เห็นเต็มตาแล้วอย่าอยากทำปากบอน ตรองเสียก่อนจึงค่อยทำกรรมทั้งมวล

สุรชาสงสารปลาหมอที่กำลังจะตายจึงจับไปปล่อยในแม่น้ำ

สุรยศเห็นปลาหมอตายเพราะปากตัวเองจึงคิดก่อนพูดเสมอ

สุวิชัยศึกษาชีวิตปลาหมอในสระทุกเย็นเพื่อเรียนรู้วิถีชีวิตปลา

สุรศักดิ์กำลังท้อแท้จากปัญหาครอบครัวแต่สุดท้ายก็ฮึดสู้เพื่ออนาคตที่ดี

วิเคราะห์คนฟัง ไม่เที่ยวไปอวดดีสอนคนที่เขารู้ดีกว่า

ฟังอะไรไม่เข้าใจ แล้วก็คิดเดาเอาเองผิด ๆ

รับฟังไว้แต่ยังไม่เชื่อทั้งหมด

ฟังอะไรเข้าใจยาก ถึงจะพูดอะไรให้ฟังก็เสียเวลาเปล่า