Ο Καζαντζάκης έζησε τα παιδικά του χρόνια στο Ηράκλειο της Κρήτης στα τέλη του 19ου αι.

Ο μικρός Καζαντζάκης, καθώς πηγαίνει την πρώτη ημέρα στο σχολείο, νιώθει :

Η μητέρα του αφηγητή κατανοεί τα συναισθήματα του γιου της και προσπαθεί να τον ενθαρρύνει.

Ο πατέρας του αφηγητή εκτιμά την αξία της μόρφωσης και θέλει το παιδί του να μάθει γράμματα.

Ο αφηγητής μιλάει για τους δασκάλους του με σεβασμό και εκτίμηση.

Η Παλαιά Παιδαγωγική μπορεί να χαρακτηριστεί:

Ο δάσκαλος της Τετάρτης ήταν :

Ο αφηγητής είναι :

Στο κείμενο ποιοι αφηγηματικοί τρόποι συναντώνται;

Η γλώσσα του κειμένου είναι απλή δημοτική με ιδιωματισμούς της Κύπρου.

Με τα μαγικά πάντα μάτια, με το πολύβουο, γεμάτο μέλι και μέλισσες μυαλό, με ένα κόκκινο μάλλινο σκούφο στο κεφάλι και τσαρουχάκια με κόκκινες φούντες στα πόδια, ένα πρωί κίνησα, μισό χαρούμενος, μισό αλαφιασμένος,και με κρατούσε ο πατέρας μου από το χέρι. Ποια εκφραστικά μέσα συναντάμε στο απόσπασμα;

Πού είναι, κυρ δάσκαλε, ρώτησα, η Νέα Παιδαγωγική; γιατί δεν έρχεται στο σκολειό; Ποια είναι τα εκφραστικά μέσα στο απόσπασμα;

Ο δάσκαλος της Τετάρτης έλεγε πως θα χρησιμοποιήσει τη βιωματική μάθηση, αλλά στην πράξη εφάρμοζε την παραδοσιακή.

Ο πατέρας του αφηγητή ήταν απόμακρος και αυστηρός, αλλά και πάντα παρών στις σημαντικές στιγμές του γιου του.