Bata pa si Nene marunong nang manahi.

Ibon kong saan man makarating,

makababalik kung saan nanggaling.

Gumabi man o umaraw,

Walang tigil sa galawan,

Pinapanhik bawat bahay

Pagkain ang sinasalakay.

Limang magkakapatid laging kabit-kabit.

Isang bayabas, pito ang butas.

Kumindat ang Sultan, natakot ang bayan.

Bumuka’y walang bibig, ngumingiti nang tahimik.

Nagsabog ako ng binlid, pagka-umaga ay napalis.

Kung gabi ay malapad, kung araw ay matangkad.

Binili ko nang di nagustuhan,

ginamit ko nang di ko nalalaman.

Kadena ay sinabit, sa batok nakakawit.

Isang pirasong tela lang ito, sinasaluduhan ng mga sundalo.

Isang tingting na matigas, nang ikiskis ay namulaklak.

Huminto nang pawalan, lumakad nang talian.