“เมื่อนั้น”ใช้กับตัวเอกของเรื่อง

“บัดนั้น” ใช้กับตัวเอกของเรื่อง

อิเหนามีรูปแบบการแต่งเป็นกลอนบทละคร

“มาจะกล่าวบทไป” ใช้เมื่อขึ้นตอน หรือเนื้อความใหม่

แล้วว่าอนิจจาความรัก พึ่งประจักษ์ดั่งสายน้ำไหล

ตั้งแต่จะเชี่ยวเป็นเกลียวไป ที่ไหนเลยจะไหลคืนมา

ผิดก็ทำสงครามดูตามที เคราะห์ดีก็จะได้ดังใฝ่ฝัน

พี่ดังพฤกษาพนาวัน จะอาสัญเพราะลูกเหมือนกล่าวมา

กรุงกษัตริย์ขอขึ้นก็นับร้อย เราเป็นเมืองน้อยกระจิดหริด

ดังหิ่งห้อยจะแข่งแสงอาทิตย์ เห็นผิดระบอบบุราณ

แม้วิหยาสะกำมอดม้วย พี่ก็คงตายด้วยโอรสา

ไหนไหนในจะตายวายชีวา ถึงเร็วถึงช้าก็เหมือนกัน

ความเชื่อในพิธีต่ออายุ

ความเชื่อในพิธีฟันไม้ข่มนาม

ความเชื่อเรื่องการทำนายโชคชะตา

ความเชื่อเรื่องการสะเดาะเคราะห์

การสู้รบ

ความพ่ายเเพ้

ศัตรู

หญิงที่งามสง่า

กะหรัดตะปาตี

ท้าวกุเรปัน

ระเด่นมนตรี

สุหรานากง

เพื่อนรัก

ศัตรู

มิจฉาชีพ

มิตรภาพ

เลิกกับนิหลาอะระตา

ฆ่าจินตะหรา

ตัดพ่อตัดลูก

ยกทัพไปตีเมืองหมันหยา

รถ

พลเดินเท้า

ช้าง

ไพรี

ท้าวสิงหัดส่าหรี

ท้าวกุเรปัน

ท้าวดาหา

ท้าวกาหลัง

ยอดของกลอนบทละครรำ

ยอดของกลอนนิทาน

ยอดของกลอนนิราศ

ยอดของกลอนเสภา

สมัยขอม

กรุงสุโขทัย

กรุงศรีอยุธยา

กรุงธนบุรี

กุเรปัน

หมันหยา

ดาหา

สิงหัดส่าหรี

รัชกาลที่ ๑

เจ้าฟ้าหญิงกุณฑล

เจ้าฟ้าหญิงมงกุฎ

พระเจ้ากรุงธนบุรี

ความรัก

ความโลภ

ความเห็นแก่ตัว

ความใฝ่สูงเกินศักดิ์

จรกา

อิเหนา

วิหยาสะกำ

ท้าวกะหมังกุหนิง

ทัดทาน ไม่เห็นด้วย

ยินดีปรีดาด้วย

สนับสนุนเต็มที่

ยอมตายเพื่อพี่

สมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช

สมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย

สมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว

สมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

กลอนบทละคร

กาพย์สุรางคนางค์

โคลงสี่สุภาพ

ร่ายยาว

โกรธเคือง

เศร้าโศก

ตัดพ้อ ต่อว่า

เหน็บแนม