դանդաղ

հավետ

հանկարծ

ամենուրեք

ուշիուշով

չափազանց

դեմ դիմաց

իսկույն

հաճախ

գրեթե

վերջերս

ներկայումս

քառակի

վաղ

փոքրոգաբար

Խելացի երևալու համար շատ խոսելը պայման չէ:

Մարդու նկատմամբ մարդ եղեք, մարդի՛կ:

Ախր ես ինչպե՞ս ապրեմ առանց ինձ:

Փոքրի հետ փոքր է, մեծի հետ՝ մեծ:

Քանի՞ ձեռքից եմ վառվել, վառվել ու հուր եմ դարձել...

Երնե~կ էսպես անվերջ քեզ հետ՝ իմ կյանքի հետ լինեի...

Հեռվից լսվում էր գելերի ոռնոցը...

Ո՞ր երկրի սրտում թախիծ կա այնքան,

Եվ այնքան ներում— ո՞ր երկրի սրտում...

Լսի՛ր, որդի՛ս, պատգամ որպես սիրող քո մոր խոսքը սրտանց...

Էլի գարուն կգա, կբացվի վարդը...

հենց որ

որ

եթե

թեպետ

իսկ և իսկ

ահավասիկ

գոնե

նույնիսկ

Էհե~յ, քար բերեք, շաղախ ու խիպար:

Ո~ւ-ո~ւ-ո~ւ... Քամին է, քամին, տե՛ս անզգամին:

Ա~խ, իմ վերքը սիրտս է, մերի՛կ, դեղ ու դարմանդ ի՞նչ անեմ...

Է~յ, կանա՛չ ախպեր, դու բարով եկար...