ขยับขยาย

ขยุกขยิก

ขะมักขะเม้น

เพิ่มพูล

พลัดพราก

พรรคพวก

บรรทุก

บรรจง

บรรลือ

เปรอะเปื้อน

เปรมปรี

โปรยปราย

สมาธิ

สูญเสีย

สร้างสรร

มาตราฐาน

มารยาท

มหรสพ

ลำใย

อัฒจันทร์

ไกล่เกลี่ย

ผัดกะเพรา

ยำถั่วพลู

พะแนง

เช็ก

สังเกต

สำอางค์

บ = เบงกาลี

ญ = ญี่ปุ่น

ล = ลาติน

ส = สันสกฤต

บ = บุพบท

อ = อุทาน

ก = กริยา

ส = สันธาน

เรียงลำดับตามเสียง

เรียงลำดับตามรูปตัวอักษร

เรียงลำดับตามเสียงรูปพยัญชนะ

เรียงลำดับตามรูปวรรณยุกต์

ประโยชน์เรื่องการสะกดคำ

ประโยชน์ค้นหาความหมายคำศัพท์

ประโยชน์ทราบประวัติของคำ

ทราบประวัติการสร้างพจนานุกรม

(ปาก) คือคำที่ใช้เป็นภาษาพูด

(เลิก) คือคำที่เลิกใช้

( สำ ) คือคำที่เป็นสำนวน

(ถิ่น) คือคำที่เป็นภาษาเฉพาะถิ่น

คำวิเศษณ์

คำกริยา

คำบุพบท

คำนาม

ภาษาต่างประเทศ

ภาษาอังกฤษ

ภาษาบาลี

ภาษามลายู

กรอด

กรอบ

กรอง

กรอย

ร้องขอ

ระแง้

ราชาวดี

เรไร

ฆาน

ฆาต

โฆษณา

โฆษก

คนทำผิดมักกระวนกระวายใจ

คนทำผิดมักจะชอบแก้ตัว

คนทำผิดมักจะแสดงอาการพิรุธออกมา

คนทำผิดมักจะเผลอบอกโดยไม่รู้ตัว

ไก่เห็นตีนงู งูเห็นนมไก่

ขนมพอสมน้ำยา

ขิงก็ราข่าก็แรง

เกลือจิ้มเกลือ

พูดรุนแรง

พูดช้า ๆ

ไม่ค่อยพูด

พูดได้ตรง

หินหนักกว่านุ่น

ไปไหนควรเอาหินไปด้วย

ทำงานหนักได้ประโยชน์กว่างานเบา

ให้ใจคอหนักแน่นอย่าหูเบาใจเบา

สื่อความหมายอย่างตรงไปตรงมา

ใช้ภาษาเรียบเรียงอย่างสละสลวย

ผู้อ่านหรือผู้ฟังต้องตีความให้เข้ากับเรื่อง

ส่วนใหญ่เกิดจากการนำสิ่งใกล้ตัวมาเปรียบเปรย

ตบตา

คมในฝัก

น้ำนิ่งไหลลึก

หงิม ๆ หยิบชิ้นปลามัน

ปล่อยปละละเลย

ไม่ลงมือทำงาน

ไม่เอาจริงเอาจัง

แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น

ใกล้เกลือกินด่าง

รักพี่เสียดายน้อง

จับปลาสองมือ

เหยียบเรือสองแคม

ไม่รู้ทิศรู้ทาง-ไม่รู้ร้อนรู้หนาว

ไม่รู้เหนือรู้ใต้-ไม่รู้อีโหน่อีเหน่

ไม่เออออห่อหมก-ไม่อินังขังขอบ

ไม่ชอบมาพากล-ไม่เป็นโล้เป็นพาย

ไม้หลักปักเลน

คิดหน้าคิดหลัง

ไม้เบื่อไม้เมา

แจงสี่เบี้ย