W śpiewie istotna jest umiejętność kontroli naszych doznań czuciowo-wibracyjnych, gdyż dzięki temu w znaczący sposób możemy wpływać na brzmienie dźwięku.

Rozróżniamy dwa rodzaje rezonatorów: dolne i górne. Do dolnych zaliczamy:

Najbardziej korzystnym dla głosu jest miękki atak dźwięku, w którym więzadła głosowe zbliżają się do siebie i swobodnie drgają, a dzieje się to równocześnie z wydechem

Rejestr piersiowy to ten obszar dźwięków, który wydobywamy przy pomocy rezonatorów górnych. Jest on charakterystyczny dla głosów niskich.

Właściwe operowanie rejestrami gwarantuje:

Gdy fala głosowa po opuszczeniu krtani zostaje właściwie odbita i skierowana do przodu jamy ustnej to mówimy wówczas o:

Głos wykorzystujący rezonatory nasady, brzmiący blisko i wysoko wykazuje udział formantów wysokich, wskutek czego ma większy blask i nośność.

Prawidłowy rezonans charakteryzuje się:

Skutecznym środkiem w poszukiwaniu bliskiej pozycji głosu jest mormorando, czyli tzw. "ciche śpiewanie" na wybranej samogłosce.

Rozmiary i kształt przestrzeni rezonacyjnych nasady są stałe i nie podlegają zmianom, gdyż nie można na nie oddziaływać poprzez mięśnie.

Rozmiary i kształt przestrzeni rezonacyjnych nasady ulegają stałym i licznym zmianom dzięki działaniu mięśni jamy ustnej i gardła.

Najważniejszym rezonatorem nasady jest tchawica

Najważniejszym rezonatorem nasady jest jama ustna, której powiększeniu służy podwyższenie krtani i pozycji języka przy jednoczesnym obniżeniu miękkiego podniebienia.

Uniesienie podniebienia miękkiego przy równoczesnym obniżeniu krtani i płaskim ułożeniu języka powoduje powiększenie najważniejszego rezonatora, jakim jest jama ustna.

Im większa jest masa drgającego źródła dźwięku, tym dźwięk jest niższy.