NEW
Font size
WorksheetsFormy stadialne i zjawiskowe - powtórka
Total questions: 15
Worksheet time: 3600secs
Usiłowanie nieudolne to:
usiłowanie, które po prostu nie doprowadziło do dokonania
usiłowanie chybione
usiłowanie, które od początku nie mogło doprowadzić do dokonania
usiłowanie zatamowane
Pierwszą formą czynu zabronionego w pochodzie przestępstwa jest:
zamiar
przygotowanie
usiłowanie
dokonanie
Popełnienie przestępstwa:
musi polegać na jego dokonaniu
jest tożsame z jego dokonaniem
nie może polegać na przygotowaniu do dokonania czynu zabronionego
może polegać na usiłowaniu dokonania czynu zabronionego
Przygotowanie do dokonania czynu zabronionego:
co do zasady jest karalne
zasadniczo jest karalne, ale łagodniej od dokonania i usiłowania
gdy ustawa tak stanowi jest karalne na równi z usiłowaniem dokonania danego czynu zabronionego
gdy ustawa tak stanowi jest karalne, ale łagodniej od usiłowania dokonania danego czynu zabronionego
Dobrowolne odstąpienie od przygotowania, w którym uczestniczyła inna osoba:
zawsze powoduje, że sprawca nie podlega karze
powoduje, że sąd może odstąpić od wymierzenia kary, jeśli sprawca nadto podjął istotne starania, by zapobiec dokonaniu
powoduje, że sprawca nie podlega karze, jeśli ów sprawca nadto podjął istotne starania, by zapobiec dokonaniu
powoduje, że sprawca nie podlega karze, jeśli sprawca ten zapobiegł dokonaniu
Współsprawstwo właściwe:
to synonim sprawstwa sukcesywnego
oparte jest na porozumieniu przewidującym podział ról
to inaczej wielosprawstwo
zakłada porozumienie dopiero na pewnym etapie realizacji znamion czynu zabronionego
Za pomocnictwo:
sąd wymierza karę w granicach do 2/3 ustawowego zagrożenia za sprawstwo
sąd wymierza karę w granicach ustawowego zagrożenia za sprawstwo
sąd wymierza karę na identycznych zasadach jak za podżeganie
sąd wymierza karę w granicach ustawowego zagrożenia za sprawstwo, z możliwością nadzwyczajnego złagodzenia
Aby podżegacz nie podlegał karze za swój czyn:
musi dobrowolnie zapobiec dokonaniu czynu zabronionego
musi podjąć istotne starania w celu zapobieżenia dokonaniu czynu zabronionego
wystarczy, że sprawca zatrzyma się w fazie usiłowania czynu zabronionego
wystarczy, że podżegany nie wejdzie w fazę usiłowania czynu zabronionego
Prowokator, o którym mowa w art. 24 k.k.:
nie podlega karze
nie popełnia przestępstwa
odpowiada za podżeganie
odpowiada jak za podżeganie
Sprawstwo kierownicze:
nie podlega karze
jest formą niesprawczą czynu zabronionego
podlega karze przewidzianej za sprawstwo danego typu czynu zabronionego
ustawowo wiąże się z możliwością nadzwyczajnego złagodzenia kary, a nawet odstąpienia od jej wymierzenia
Jowita T. zagroziła swojej siostrze Ludmile, że rozgłosi informację o niechlubnej przeszłości Ludmiły, jeśli ta natychmiast nie odda jej długu w kwocie 15000 zł. Ludmiła nie była w stanie spłacić siostry. Mimo to, Jowita zlitowała się nad siostrą i nie spełniła swej groźby. W tej sytuacji, w świetle art. 191 § 2 k.k., Jowita T.:
nie podlega karze za czyn z art. 191 § 2 k.k., z uwagi na dobrowolne odstąpienie od dokonania
dokonała czynu zabronionego z art. 191 § 2 k.k.
nie wypełniła znamion czynu z art. 191 § 2 k.k., gdyż jej groźba nie miała bezprawnego charakteru
nie dokonała czynu z art. 191 § 2 k.k., gdyż siostra nie oddała jej długu
Marian N. właśnie odpalał samochód po dokonaniu kradzieży z włamaniem do jednego z domów w dzielnicy willowej. Gdy na miejscu pojawili się policjanci, Marian tak się zdenerwował, że wjechał samochodem w funkcjonariuszy, licząc się z tym, że zginą. Kiedy jednak zobaczył, jak dwaj policjanci leżą w kałuży krwi, wysiadł z auta, opatrzył rany i wezwał pogotowie podając fałszywe nazwisko. Policjanci przeżyli. Czy Marian N. odpowie za usiłowanie zabójstwa funkcjonariuszy z art. 148 § 3?
tak
nie, bo usiłowanie było nieudolne
nie, bo wykazał się czynnym żalem
tak, ale ze względu na czynny żal, sąd będzie mógł nadzwyczajnie złagodzić karę
Paulina R. umówiła się na pierwszą randkę z poznanym przez Internet prokuratorem. W czasie spotkania, postanowiła wykorzystać okazję i namówić prokuratora, by ten pomógł jej w sprawie, w której była pokrzywdzoną. Poprosiła, aby prokurator wymusił groźbą na podejrzanym przyznanie się do winy. Zauroczony Pauliną prokurator, zgodził się to zrobić. Kiedy jednak ponownie przesłuchiwał podejrzanego, myślał już trzeźwiej i profesjonalnie odebrał wyjaśnienia. Czy Paulina R. dopuściła się czynu zabronionego?
nie, bo czyn z art. 246 k.k. ma charakter indywidualny, a Paulina nie jest funkcjonariuszem publicznym
tak, może odpowiedzieć za podżeganie do czynu z art. 246 k.k., bo wiedziała, że namawia prokuratora
tak, bo czyn z art. 246 k.k., do którego podżegała, ma charakter powszechny
nie, bo prokurator ostatecznie nie spełnił prośby
Kajetan J. i Jacenty K. postanowili nastraszyć radnego gminy, który forsował w radzie niekorzystną dla nich uchwałę. Kajetan wziął do ręki nóż i obydwaj mężczyźni zaszli drogę radnemu. Gdy chcieli już zaatakować, zza rogu wyłonił się strażnik gminny. Choć nie zauważył noża, zwrócił uwagę na zmieszanie mężczyzn, więc Kajetan i Jacenty odłożyli akcję na później. Wobec tego:
Kajetan J. i Jacenty K. dopuścili się we współsprawstwie karalnego usiłowania czynu z art. 223 § 1 k.k.
nie podlegają karze za współsprawstwo w usiłowaniu czynu z art. 223 § 1 k.k., z uwagi na dobrowolne odstąpienie
Jacenty K. – z uwagi na brak broni w ręku – nie wypełnił znamion żadnej formy stadialnej czynu z art. 223 § 1 k.k.
Kajetan J. i Jacenty K. zatrzymali się w fazie bezkarnego przygotowania do czynu z art. 223 § 1 k.k.
Leokadia D., podczas legalnego zgromadzenia, wezwała zebranych, by „zdusili w zarodku” poglądy odmienne od swoich i „nie pozwolili im się rozpanoszyć, nawet gdyby miało to oznaczać użycie siły”. Rozentuzjazmowany tymi słowami tłum, zaatakował uczestników kontrmanifestacji. Pobicie zakończyło się ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu kilku osób. Wobec tego, Leokadii D.:
można przypisać dokonanie podżegania do czynu z art. 158 § 2 k.k.
nie można przypisać podżegania do czynu z art. 158 § 2 k.k., a tylko do czynu z art. 158 § 1 k.k., gdyż następstwo z § 2 ma charakter nieumyślny
nie można w ogóle przypisać podżegania, z uwagi na brak konkretyzacji znamion czynu i indywidualizacji adresata
można przypisać sprawstwo poleceniowe czynu z art. 158 § 2 k.k., z uwagi na szczególny wpływ Leokadii na zgromadzonych
