Στη Μακεδονία ο Αριστοτέλης έμεινε ως το 353 π.Χ.

Όταν γύρισε στην Αθήνα ο Αριστοτέλης συνέχισε τις έρευνές του και τη διδασκαλία του στο Λύκειο.

Κατά τη διάρκεια της δεύτερης παραμονής του ο Αριστοτέλης στην Αθήνα. συνθέτει το σημαντικότερο μέρος των Πολιτικῶν του ενώ παράλληλα συγγράφει σημαντικό μέρος από τα Μετὰ τὰ φυσικά του, το βιολογικού περιεχομένου έργο Περὶ ζῴων γενέσεως, τα Ἠθικὰ Νικομάχεια.

Ο Αριστοτέλης χρησιμοποιώντας στίχους από την Ιλιάδα έκανε έναν δριμύ υπαινιγμό στους συκοφάντες, που ήταν πολλοί στην Αθήνα.

Το Α’ βιβλίο των Ηθικών Νικομαχείων του, οφείλει το όνομά του στον πατέρα ή στον γιο (Νικόμαχο) του Αριστοτέλη που πέθανε έφηβος.

Στο Α’ βιβλίο των Ηθικών Νικομαχείων του, ο φιλόσοφος μίλησε διεξοδικά για το πιο μεγάλο αγαθό που επιδιώκουν με τις πράξεις τους οι άνθρωποι , την αυτάρκεια.

Ένας από τους όρους που χρησιμοποιήθηκαν για να δηλωθούν οι στόχοι και οι επιδιώξεις των σοφιστών και των σωκρατικών φιλοσόφων ήταν και ο όρος εὐδαιμονία.

Ο Ηράκλειτος, ο μεγάλος Εφέσιος σοφός που έζησε γύρω στο 500 π.Χ., είχε πει ότι «εὐδαιμονίη ψυχῆς καὶ κακοδαιμονίη».

Η ψυχή του ανθρώπου, είπε ο Αριστοτέλης, αποτελείται κατ᾿ αρχάς από δύο μέρη, από το λόγον ἔχον μέρος και από το ἄλογον.

Ο Αριστοτέλης κατέληξε να διακρίνει τις ανθρώπινες αρετές σε ηθικές και ψυχικές.