Ο Αριστοτέλης μίλησε για το πιο σημαντικό αγαθό, την ευδαιμονία.

Ο Αριστοτέλης εντάχθηκε στη χορεία εκείνων των στοχαστών που από τα μέσα περίπου του 4ου αιώνα π.Χ προσπάθησαν να ορίσουν το περιεχόμενο και τους στόχους της ηθικής και της αγωγής.

Οι τέχνες πρέπει να δηλώσουν τους στόχους και τις επιδιώξεις τους και έτσι εμφανίζονται νέοι όροι όπως η εὐβουλία, η εὐτυχία και η εὐδαιμονία.

Η λέξη εὐδαιμονία δήλωνε αρχικά την εύνοια του δαίμονος, του θείου.

Ο Ηράκλειτος είχε πει: «εὐδαιμονίη ψυχῆς καὶ κακοδαιμονίη».

Στο τέλος του Αʹ βιβλίου των Ηθικών Νικομαχείων ορίζεται η εὐδαιμονία ως εξής: «ἡ εὐδαιμονία ἐστὶ ψυχῆς ἐνέργειά τις κατ’ ἀρετὴν τελείαν».

Ο Αριστοτέλης αρχικά είχε διακρίνει την ψυχή σε δύο μέρη: στο ἄλογον και στο λόγον ἔχον μέρος.

Οι ηθικές αρετές έχουν σχέση με το ἐπιθυμητικόν μέρος της ψυχής.

Οι ενότητες των Ηθικών Νικομαχείων που μελετώνται ανήκουν στο Γ΄ βιβλίο του έργου.