խոսեցին, դիպան

զգուշացրեցի, կանգնեցին

դրիր, տվեցինք

Սարի հետևում շողերը մեռան։

Ի՞նչ անեմ ես՝ մոլորյալս՝ խեղճ ու կրակ։

Աստղերն են ժպտում լուսեղեն նազով։

Ես չգիտեմ՝ ուր են տանումհեռավոր

Ուղիների ճանապարհներն անհամար։

Մի՛ հավատա ստվերներին, հենվի՛ր միայն քեզ վրա։

Ես չեմ կամենա ողջունել մարդկանց։

Ոգիս ազատ է, ես չեմ հանդուրժում ինձ վրա իշխող ոչ մի զորություն։

Քեզ երբեք սիրտս չի մոռանա,

Իմ մաքուր, առաջին իմ անուրջ