Ο Θουκυδίδης στη διάρκεια της εξορίας του επισκέπτεται τους χώρους των συγκρούσεων, για

να συγκεντρώσει πληροφορίες για την ιστορική του έρευνα.

Ο Θουκυδίδης αναγνωρίζει ότι, όταν ξεσπούσε ο πόλεμος, οι αντίπαλοι βρίσκονταν στο ύψιστο σημείο της ακμής τους.

Ο Θουκυδίδης καταγράφει τα γεγονότα τόσο κατά θεματικές ενότητες όσο και κατά χρονολογική σειρά.

Ο Θουκυδίδης χρησιμοποιεί σύνθετα ρήματα και αντιθέσεις.

Ο Θουκυδίδης αποδοκίμαζε τον πολεμικό σχεδιασμό του Περικλή.

Ο Θουκυδίδης το 424 π.Χ. ως στρατηγός κατάφερε να σώσει την Αμφίπολη από την επίθεση των Σπαρτιατών.

Ο Θουκυδίδης χρησιμοποιεί λογικές μεθόδους, όπως τα εἰκότα, τα σημεῖα και τα τεκμήρια.

Ο Θουκυδίδης θεωρεί ότι η λογική και η τύχη αποτελούν αξίες στις οποίες μπορεί να στηριχτεί ο άνθρωπος.

Ο Θουκυδίδης γράφει στη λεγόμενη «αρχαία αττική» του 5ου αι. π.Χ.

Ο Θουκυδίδης καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια και έλαβε λαμπρή μόρφωση.

Ο Θουκυδίδης εξιστόρησε τα γεγονότα του Πελοποννησιακού πολέμου μέχρι το 404 π.Χ.

Ο Θουκυδίδης εντάσσει στο έργο του χρησμούς, φήμες, διαδόσεις, όπου δεν ήταν ο ίδιος αυτόπτης μάρτυρας.

Ο Θουκυδίδης θεωρεί ότι ο υπεύθυνος πολίτης διαθέτει μεταξύ άλλων μετριοπάθεια και ανθρωπιά.

Ο Θουκυδίδης διαιρεί το έτος σε θέρος (8 μήνες στρατιωτικών επιχειρήσεων) και χειμώνα (4 μήνες κατά τους οποίους τα αντίπαλα στρατεύματα αποσύρονται στις βάσεις τους).

Ο Θουκυδίδης πίστευε ότι η βαθύτερη αιτία του πολέμου ήταν η ανάπτυξη, οικονομική και στρατιωτική, της Σπάρτης.

Το πρότυπο του ηγέτη για τον ιστορικό το ενσαρκώνει ο Περικλής.

Η εξιστόρηση των γεγονότων από τον Θουκυδίδη γίνεται κατά θεματικές ενότητες.

Στο 1ο βιβλίο της Ιστορίας του ο Θουκυδίδης εκθέτει μεταξύ άλλων και την ιστορική του μέθοδο.

Είναι βέβαιο ότι ορισμένα τμήματα της Ιστορίας του Θουκυδίδη έχουν γραφεί μετά το 404 π.Χ.

Στο έργο του Θουκυδίδη η εξιστόρηση των γεγονότων διακόπτεται στο 411 π.Χ.

Στο έργο του Θουκυδίδη οι δημηγορίες εκφράζουν τα κίνητρα και τους στόχους των ομιλητών αλλά δεν αποδίδουν τις ιδέες και το ήθος τους.

Στο έργο του Θουκυδίδη είναι βέβαιο ότι ορισμένα τμήματά του έχουν γραφτεί μετά το 404 π.Χ.

Στο έργο του Θουκυδίδη η γλώσσα είναι η λεγόμενη «αρχαία αττική» του 5ου αι. π.Χ.

Στο έργο του Θουκυδίδη η συσσώρευση αιτιολογικών προσδιορισμών φανερώνει την προσπάθεια του ιστορικού να φωτίσει τα αίτια των γεγονότων.

Ο Θουκυδίδης πίστευε στη μεγάλη αξία του Περικλή, αλλά δεν συμφωνούσε με τις βασικές αρχές του πολεμικού του σχεδιασμού.

Ο Θουκυδίδης υποστήριζε ότι η επέμβαση των θεών μπορεί να επηρεάσει τις ιστορικές εξελίξεις.

Ο Θουκυδίδης προβάλλει την πλεονεξία και τη φιλοτιμία ως βασικά κίνητρα για τον πόλεμο.

Ο Θουκυδίδης εξιστορεί τα γεγονότα του πολέμου κατά χρονολογική σειρά.

Ο Θουκυδίδης διαιρεί ο ίδιος την Ιστορία του σε οκτώ βιβλία.