Najczęściej dwuskrzydłowe i otwierane do wewnątrz główne drzwi wejściowe do domu, na których znajdowała się kołatka.

Zlokalizowane z przodu domu sklepy wydzierżawione innym obywatelom; wejścia do nich były od strony ulicy.

Dzisiejszy przedsionek/wiatrołap.

Które mozaiki z poniższych mogłyby się znaleźć w westybulu domu bogatego Rzymianina?

Z korytarza wchodzono wprost do izby reprezentacyjnej i poczekalni dla gości. Nazwa pomieszczenia wywodzi się od słowa „czarny”, co zawdzięczało zadymionym ścianom; czerń pochodziła od palenisk w ołtarzach umieszczanych w tym pomieszczeniu. Tu znajdowało się sanktuarium dla larów (lararium), popiersie pana domu, a także maski przodków (imagines maiorum). Wszystkie te elementy miały na celu ukazać gospodarza oraz jego ród w jak najlepszym świetle.

Centralne miejsce w atrium zajmowało płytkie zagłębienie w podłodze, wypełnione wodą. Nad atrium wznosił się dach, w którego środkowej części był otwór przez który woda deszczowa spływała wprost do ....................... Wodę tę następnie odprowadzano kanałami do podziemnej cysterny, w której gromadzono ją do użytku w domu.

Początkowo pomieszczenie to było sypialnią małżeńską. Znajdowało się bezpośrednio za atrium. W późniejszym okresie pokój przekształcił się w miejsce pracy pana domu i jego biuro. Przed nim znajdowała się skrzynia, w której gospodarz trzymał oszczędności. Oprócz tego pokój pełnił funkcję przejścia z atrium do peristylium. Od atrium pokój oddzielała zasłona, natomiast od peristylium drewniany ekran albo szerokie drzwi.

Dookoła atrium sytuowały się sypialnie, w których znajdowały się łóżka (lectus lub cubile). U bogatszych znajdował się jeszcze mały przedpokój, w którym spał osobisty służący (procoeton). Standardowym wyposażeniem sypialni była także skrzynia na pieniądze (arca) oraz krzesło dla gości.

Obok tablinum znajdowała się jadalnia, (łacińska nazwa oznacza dosłownie „pokój z trzema tapczanami”). Nazwa wzięła się stąd, że w pomieszczeniu tym znajdowały się wspomniane wyżej łoża, na których goście spożywali posiłki w pozycji leżącej. W Rzymie przyjęty został grecki i etruski zwyczaj spożywania posiłków w pozycji leżącej na łożu w kształcie litery U (kline).

W czasie uczty posiłki przynosili niewolnicy z kuchni. Umieszczano ją jak najdalej od triclinium, gdyż przyjmowano, że osoby spożywające posiłki nie powinny być rozpraszane przez zapachy dochodzące z miejsca ich przygotowywania.

Przez tablinum przechodziło się do ogrodu, który stanowił najmniej publiczną część domu. Rosnący w bogactwa senatorzy chcieli powiększać swoje posiadłości. Cel osiągnięto poprzez dodanie perystylu (peristylium). Z atrium do ogrodu prowadził niewielki wąski korytarz (fauces).

W perystylu znajdowało się większe, aniżeli w atrium, oczko wodne (piscina), a niekiedy także wydzielona przestrzeń na dyskusje (exedra).

Od I wieku p.n.e. Rzymianie stosowali w domach swego rodzaju centralne ogrzewanie, zwane hypocaustum. Zasada jego działania była podobna do tej, którą kilkanaście wieków później zastosowali Krzyżacy na zamku w Malborku.

Hypocaustum dosłownie oznacza „podogień”, od greckiego słowa hypo – poniżej lub pod spodem, i kaiein – spalić lub rozpalić ogień. Płyty podłogowe w rzymskich domach opierały się na szerokich, o wysokości około 80 cm, ceglanych słupkach. W ten sposób pod posadzką znajdowała się pusta przestrzeń. U wylotu umieszczano w specjalnym przedsionku palenisko. Przedsionek był tak skonstruowany, że dym unosił się do góry, a gorące powietrze trafiało pod podłogę domu, po czym wędrowało specjalnym kominem na zewnątrz. Efektywność wykorzystywania w ten sposób energii spalanego drewna była ponoć bardzo wysoka.

W jaki sposób lokalizowano domy w większych miastach takich jak Rzym? Wskaż wszystkie poprawne odpowiedzi.