Dapat sundin ang Sampung Utos dahil ang pagsuway ay nangangahulugan ng kaparusahan.

Magkakaroon ng kaayusan sa lipunan kung bibigyang-tuon ang pagpapabuti ng sarili at pahahalagahan ang ugnayan ng bawat isa sa lipunan.

Ang daigdig ay labanan ng dalawang pwersa: ang mabuti at masamang pag-iisip kaya ang tao ay binibigyan ng laya na pumili ng nais niya.

Mahalaga ang pagkilos sa mapayapang paraan at bawal ang pananakit sa anumang may buhay.

Sinasamba ang mga espiritu na naninirahan sa kalikasan, at kahit ang kanilang emperor.

Makakamtan ang “kaliwanagan o kaluwalhatian” sa pamamagitan ng pag-alis ng lahat ng pagnanasa at pagsasagawa ng meditasyon.

Ang kalikasan ay may sariling landas at dapat hayaan ito na tahakin ang kanyang landas.

Nagsasagawa ng isang buwang pag-aayuno, pagdarasal nang limang beses sa isang araw at itinuturo ang pagiging bukas-palad sa kapwa.

Naniniwala na ang pagiging banal ay hindi lamang mga monghe kundi kahit ang mga pangkaraniwang mamamayan ng kanilang lugar.

Kung masusupil o mapaglalabanan ng tao ang Limang Pangunahing Bisyo, siya ay maliligtas.

Upang mapasunod ang lahat sa estado, kailangan ng mga istriktong batas at mabigat na kaparusahan.

Sangay ng Buddhism kung saan si Buddha ay isa lamang guro at ang pagkakamit ng nirvana ay sa pamamagitan ng sariling pagsisikap.

Nakatuon sa pamumuhay nang payak at pagiging disiplinado.

Sangay ng Buddhism kung saan si Buddha ay isang diyos at nangangailangan ng bodhisattva sa pagkakamit ng nirvana.