Անտառը կրկին

Ներկել է նախշուն։

Փչում է քամին,

Քշում է տանում

Տերևը դեղին։

Քեզ երբեք սիրտըս չի մոռանա,

Իմ մաքո՛ւր, առաջին իմ անուրջ...

Հայաստան ասելիս այտերս այրվում են,

Հայաստան ասելիս ծնկներս ծալվում են,

Չգիտեմ` ինչու՞ է այսպես:

Պտուղդ քաղող չկա,

Մասրենի, սարի մասրենի,

Պատիվդ պահող չկա,

Մասրենի, բարի մասրենի։

Ես քեզ սիրել եմ, չեմ ատի երբեք:

Իսկական սերը չի կարող ատել:

Միայն կափսոսեմ, որ սիրել եմ քեզ

Ես քեզ սիրել եմ, չեմ ատի երբեք:

Մոռանա՜լ, մոռանա՜լ ամեն ինչ, ամենին մոռանալ.

Չըսիրել, չըխորհել, չափս՛ոսալ — հեռանա՜լ...

Այս տանջող, այս ճնշող ցավի մեջ, գիշերում այս անշող

Արդյոք կա՞ իրիկվա մոռացման, մոռացման ոսկե շող...

Հոգիս արթնացավ հարավի բույրից,

Ինձ է դուրս կանչում զեփյուռը նրա,

Ձյունն էլ արևի ջահել համբույրից

Ուրախ լալիս է դաշտերի վրա:

Հոգնած թևերը քսելով ամպին,

Կրծքին դեռ խոնավ, ծվենը նրա՝

Արագիլն իջել, Արաքսի ափին

Հանգստանում է մի ոտքի վրա։

Այս պահերին թվում է, որ հողագունդը համայն

Ես կարող եմ մի խոսքով, լաց լինելու չափ հուզել.

Ես կարող եմ մի խոսքով թախծոտ մորը սփոփել,

Իմ մի խոսքով կարող է սիրտը սիրով տրոփել...

Բայց չկա՛, չկա՜ պատկերըդ խոնարհ,

Եվ չի՛ էլ լինի,- զուր եմ համբերում...