นางเห็นรูปสุวรรณอยู่ชั้นใน รูปเงาะสวมไว้ให้คนหลง ใครใครไม่เห็นรูปทรง พระเป็นทองทั้งองค์อร่ามตา

จรกาเดินทางพลางคะนึง ถวิลถึงบุษบามารศรี แสนวิโยคโศกศัลย์พันทวี โศกีครวญคร่ำรำพัน

บัดนั้นวายุบุตรวุฒิไกรใจหาญ รับรุกบุกบันประจัญบาน เผ่นทะยานโถมถีบด้วยบาทา

มันจะเหมือนผัวเก่าของเจ้าฤา สุดซื่อแล้วเจ้าเอ๋ยอย่าเย้ยหยาม แต่ชื่อออกชาละวันก็ครั่นคร้าม สุดคิดจะติดตามให้ต้องใจ

แล้วสอนว่าอย่าไว้ใจมนุษย์ มันแสนสุดลึกล้ำเหลือกำหนด ถึงเถาวัลย์พันเกี่ยวที่เลี้ยวลด ก็ไม่คดเหมือนหนึ่งในน้ำใจคน

อุ้มเอาทารกยกจากท้อง กุมารทองมาเถิดไปกับพ่อ หยิบเอาย่ามใหญ่ใส่สวมคอ เอาผ้าห่อลูกชายสะพายไป

ช้างนิมิตฤทธิแรงแข็งขัน เผือกผ่องผิวพรรณสีสังข์สะอาดโอฬาร์ สามสิบสามเศียรโสภา เศียรหนึ่งเจ็ดงาดั่งเพชรรัตน์รูจี

เสียงลือเสียงเล่าอ้าง อันใดพี่เอย เสียงย่อมยอยศใครทั่วหล้า สองเขือพี่หลับใหลลืมตื่นหรือพี่ สองพี่คิดเองอ้าอย่าได้ถามเผือ

จะบริบูรณ์พูนสวัสดิ์แล้วเจ้าพี่ แต่ลูกของเรานี้จะขายหน้า หัวล้านแต่กำเนิดเกิดมา จะมั่งมีเงินตรากว่าห้าเกวียน

ความรักเหมือนโรคาบันดาลตาให้มืดมนไม่ยินและไม่ยลอุปสรรคใดใด

ยำใหญ่ใส่สารพัด วางจานจัดหลายเหลือตรา รสดีด้วยน้ำปลา ญี่ปุ่นล้ำย้ำยวนใจ

กางกรอุ้มโอบแก้วกากี ปีกกระพือพาศรีสู่งิ้ว ฉวยฉาบคาบนาคีเป็นเหยื่อ หางกระหวัดรัดหิ้ว สู่ไม้รังเรียง

มาจะกล่าวบทไป ถึงนนทกน้ำใจกล้าหาญ ตั้งแต่พระสยมภูวญาณ ประทานให้ล้างเท้าเทวา

รอยรูปอินทร์หยาดฟ้ามาสร้างสรร ดั่งคนธรรพ์สรรค์เสกพระลอศรี งามระบือลือไกลในปฐพี พระเพื่อนแพงน้องพี่ลุ่มหลงรอย