Dziecko ma obowiązek słuchać rodziców, jeśli jest nieposłuszne i niegrzeczne, nie szanuje rodziców, mają oni prawo „doprowadzić je do porządku” za pomocą kar fizycznych

Sposób, w jaki rodzice wychowują dziecko, jest ich prywatną sprawą. Nikt nie powinien się wtrącać w sprawy domowe innych

Dobrze funkcjonująca rodzina jest miejscem, gdzie dziecko rozwija poczucie własnego „ja”, uczy się samodzielności i inicjatywy, dokonuje pierwszych prób w kontaktach społecznych, doświadcza ograniczeń i wzmocnień we własnym rozwoju oraz nabiera zaufania do otaczającego świata. Prawidłowy rozwój dziecka możliwy jest jednak tylko wtedy, gdy więź pomiędzy dzieckiem a jego rodzicami opiera się na miłości, poczuciu przynależności i bezpieczeństwa, na wsparciu i opiece.

W Polsce wciąż pokutuje utrwalony przez tradycję i usankcjonowany przez normy obyczajowe model egzekwowania praw rodzicielskich zapomocą kar cielesnych. Niemal każdy z nas w dzieciństwie doświadczył jakiejś formy fizycznego karcenia – lania paskiem, klapsa, uderzenia ręką, ścierką czy innym przedmiotem. Wciąż w mentalności wielu Polaków bicie dzieci wpisane jest w „tradycyjny model wychowania”, w którym „dobro dziecka” realizowane jest na drodze nakazów, zakazów i kar, w tym kar cielesnych, a w relacjach między dziećmi i rodzicami najważniejsze jest posłuszeństwo.

Dziecko nie jest ofiarą przemocy, jeśli samo nie jest bite

Tradycyjny model rodziny jest jedyną gwarancją bezpiecznego rozwoju dziecka

Przemoc w rodzinie nie ma płci. Sprawcą może być zarówno kobieta, jak i mężczyzna, mimo że częściej są to jednak mężczyźni

Niezależnie od tego, jak postępują rodzice powinno się próbować zatrzymać dziecko w rodzinie. Rodzice, jacy by nie byli, zawsze są lepsi od domu dziecka czy innej placówki wychowawczo-opiekuńczej.

Przemoc narusza podstawowe prawa człowieka i prawa dziecka, w tym bardzo często prawa do zdrowia i życia. Jest złem, któremu my – dorośli, mamy moralny i prawny obowiązek się przeciwstawiać.